Wielkanoc – historia zapisana w stresie i pośpiechu
Wielkanoc ma już bez mała 2000 lat. Nie jest więc aż taką ‘nowinką’. A jednak wciąż nas zaskakuje i wydaje się, jakbyśmy nigdy nie byli gotowi na dobre jej przeżycie. No i te szalone nasze czasy. Kiedyś to było inaczej! Naprawdę?
Wydawałoby się, że kiedyś rzeczy toczyły się wolniej, ludzie bardziej i głębiej je przeżywali. A dzisiaj – tak sobie myślimy – wszystko jest w takim pośpiechu. Mamy taką ‘kulturę’ tymczasowości, powierzchowności i chcemy natychmiast osiągać wszystko, co tylko nam się zamarzy. I wtedy pojawia się ta myśl, że kiedyś życie było bardziej zrównoważone, spokojniejsze, a przez to głębsze i bardziej dostosowane do mentalności i wrażliwości człowieka.
Ale to jest złudzenie. Bez jakiejś głębokiej analizy, przeżywając tegoroczny Wielki Tydzień z Wielkanocą włącznie możemy sobie uprzytomnić, że w ostatnich kilku dniach życia Jezusa na ziemi wydarzyły się w samej Jerozolimie rzeczy, które zmieniły oblicze wszechświata (piszę to z przekonaniem, że nie ma w tym żadnej przesady). A to wszystko dokonało się w kilka dni od Niedzieli Palmowej i tryumfalnego wjazdu do Jerozolimy, przez piątkową Golgotę aż po niedzielny poranek zmartwychwstania.
Stres, jakiego doświadczali wtedy uczniowie doprowadził do zdrady Judasza i późniejszego jego samobójstwem, zaparcia się Piotra i całkowitego rozpierzchnięcia się grupy. Pod krzyżem nie było innych apostołów prócz Jana, a Maria Magdalena nie rozpoznała Zmartwychwstałego Jezusa przy grobie. To zdecydowanie nie był ‘dobry’ czas dla najbliższego grona bliskich Jezusowi.
DEON.PL POLECA
Ktoś powie, że to wyjątek, że to był szczególny moment w historii świata, stresujący i traumatyczny. To prawda, ale równie dobrze można by przekonywać, że każde pokolenia ma swoje wyzwania, którym musi sprostać. Tak będzie w przypadku wojen, także tych trwających obecnie na świecie, szaleńczych ideologii i tyranii, ale i katastrof naturalnych czy tych sprowokowanych przez człowieka, jak choćby osławiona pandemia i wiele innych wyzwań, z jakimi musimy się mierzyć w ciągu naszego życia.
Trochę jest to ‘wina’ naszej psychiki i związanej z nią pamięci. Teraźniejsze bodźce wydają się mocniejsze i bardziej odczuwalne. To, co było w przeszłości zaciera się i łagodnieje. Czasami nawet niektóre rzeczy powodują taki stres, że nasza psychika je wytłumia, żebyśmy mogli jakoś w miarę normalnie żyć.
Z tego też powodu musimy nabrać trochę dystansu do rzeczywistości, w jakiej żyjemy. Zbyt wiele rzeczy od nas nie zależy, więc trudno oczekiwać, że będziemy w stanie na nie odpowiadać i odpowiednio reagować. Nie wolno mi jednak abdykować z tej roli, jaka mi jest pisana w dziejach. Bez patosu, ale i bez zbytniego ‘krygowania się’. Każdy ma do odegrania swoją rolę, a jeśli z jakiegoś powodu zrezygnuje z niej, wszyscy na tym stracą.
Przeżycia związane z Wielkanocą kładą na nasze barki wielką odpowiedzialność i wcale nie są łatwe. Mówimy tu o apostołach, którzy sromotnie zawiedli w chwili próby po trzech latach przy Jezusie. Wybrani według trudnego do zrozumienia klucza przez samego Jezusa. Uformowani w Jego szkole. Ten ostatni nie taki długi przecież czas okazał się tragiczny.
Z ich porażki my możemy jednak wyciągnąć jakąś naukę. Po pierwsze doceńmy czasy i możliwości, jakie mamy do dyspozycji. To nie jest wyrok, w nich są nasze szanse na rozwój. Niewiele możemy zmienić w rzeczywistości nas otaczającej. Nie szukajmy winnych i nie zrzucajmy na innych odpowiedzialności za to, co nam nie wychodzi. Nikt z nas nie jest też zobowiązany do rzeczy niemożliwych. Obecne czasy nie są ani lepsze, ani łatwiejsze od wcześniejszych. Innych jednak nie mamy i w tym stresie i pośpiechu muszę napisać swoją historią.
Ksiądz Krzysztof Grzywocz był niewątpliwie jednym z najbardziej cenionych autorytetów duchowych w Polsce. Olbrzymią wiedzę z dziedziny psychologii, psychiatrii i teologii duchowości łączył z praktyką kierownika duchowego, formatora i egzorcysty. Pokazywał, że jeśli chcemy wierzyć...
Skomentuj artykuł