Wielkanoc – historia zapisana w stresie i pośpiechu
Wielkanoc ma już bez mała 2000 lat. Nie jest więc aż taką ‘nowinką’. A jednak wciąż nas zaskakuje i wydaje się, jakbyśmy nigdy nie byli gotowi na dobre jej przeżycie. No i te szalone nasze czasy. Kiedyś to było inaczej! Naprawdę?
Wydawałoby się, że kiedyś rzeczy toczyły się wolniej, ludzie bardziej i głębiej je przeżywali. A dzisiaj – tak sobie myślimy – wszystko jest w takim pośpiechu. Mamy taką ‘kulturę’ tymczasowości, powierzchowności i chcemy natychmiast osiągać wszystko, co tylko nam się zamarzy. I wtedy pojawia się ta myśl, że kiedyś życie było bardziej zrównoważone, spokojniejsze, a przez to głębsze i bardziej dostosowane do mentalności i wrażliwości człowieka.
DEON.PL POLECA
Ale to jest złudzenie. Bez jakiejś głębokiej analizy, przeżywając tegoroczny Wielki Tydzień z Wielkanocą włącznie możemy sobie uprzytomnić, że w ostatnich kilku dniach życia Jezusa na ziemi wydarzyły się w samej Jerozolimie rzeczy, które zmieniły oblicze wszechświata (piszę to z przekonaniem, że nie ma w tym żadnej przesady). A to wszystko dokonało się w kilka dni od Niedzieli Palmowej i tryumfalnego wjazdu do Jerozolimy, przez piątkową Golgotę aż po niedzielny poranek zmartwychwstania.
Stres, jakiego doświadczali wtedy uczniowie doprowadził do zdrady Judasza i późniejszego jego samobójstwem, zaparcia się Piotra i całkowitego rozpierzchnięcia się grupy. Pod krzyżem nie było innych apostołów prócz Jana, a Maria Magdalena nie rozpoznała Zmartwychwstałego Jezusa przy grobie. To zdecydowanie nie był ‘dobry’ czas dla najbliższego grona bliskich Jezusowi.
Ktoś powie, że to wyjątek, że to był szczególny moment w historii świata, stresujący i traumatyczny. To prawda, ale równie dobrze można by przekonywać, że każde pokolenia ma swoje wyzwania, którym musi sprostać. Tak będzie w przypadku wojen, także tych trwających obecnie na świecie, szaleńczych ideologii i tyranii, ale i katastrof naturalnych czy tych sprowokowanych przez człowieka, jak choćby osławiona pandemia i wiele innych wyzwań, z jakimi musimy się mierzyć w ciągu naszego życia.
Trochę jest to ‘wina’ naszej psychiki i związanej z nią pamięci. Teraźniejsze bodźce wydają się mocniejsze i bardziej odczuwalne. To, co było w przeszłości zaciera się i łagodnieje. Czasami nawet niektóre rzeczy powodują taki stres, że nasza psychika je wytłumia, żebyśmy mogli jakoś w miarę normalnie żyć.
Z tego też powodu musimy nabrać trochę dystansu do rzeczywistości, w jakiej żyjemy. Zbyt wiele rzeczy od nas nie zależy, więc trudno oczekiwać, że będziemy w stanie na nie odpowiadać i odpowiednio reagować. Nie wolno mi jednak abdykować z tej roli, jaka mi jest pisana w dziejach. Bez patosu, ale i bez zbytniego ‘krygowania się’. Każdy ma do odegrania swoją rolę, a jeśli z jakiegoś powodu zrezygnuje z niej, wszyscy na tym stracą.
Przeżycia związane z Wielkanocą kładą na nasze barki wielką odpowiedzialność i wcale nie są łatwe. Mówimy tu o apostołach, którzy sromotnie zawiedli w chwili próby po trzech latach przy Jezusie. Wybrani według trudnego do zrozumienia klucza przez samego Jezusa. Uformowani w Jego szkole. Ten ostatni nie taki długi przecież czas okazał się tragiczny.
Z ich porażki my możemy jednak wyciągnąć jakąś naukę. Po pierwsze doceńmy czasy i możliwości, jakie mamy do dyspozycji. To nie jest wyrok, w nich są nasze szanse na rozwój. Niewiele możemy zmienić w rzeczywistości nas otaczającej. Nie szukajmy winnych i nie zrzucajmy na innych odpowiedzialności za to, co nam nie wychodzi. Nikt z nas nie jest też zobowiązany do rzeczy niemożliwych. Obecne czasy nie są ani lepsze, ani łatwiejsze od wcześniejszych. Innych jednak nie mamy i w tym stresie i pośpiechu muszę napisać swoją historią.
Ksiądz Krzysztof Grzywocz był niewątpliwie jednym z najbardziej cenionych autorytetów duchowych w Polsce. Olbrzymią wiedzę z dziedziny psychologii, psychiatrii i teologii duchowości łączył z praktyką kierownika duchowego, formatora i egzorcysty. Pokazywał, że jeśli chcemy wierzyć...
Skomentuj artykuł