Rafał Bulowski SJ: egoistyczna natura Kościoła? Dziwią mnie takie jednostronne opinie

Rafał Bulowski SJ: egoistyczna natura Kościoła? Dziwią mnie takie jednostronne opinie
(fot. youtube.com)
2 miesiące temu

Umiarkowany antyklerykalizm był mi zawsze bliski i osobiście bardzo sobie cenię krytykę Kościoła, bo za każdym razem jest to okazja do odczarowywania świata, w którym żyję, ale głos Barbary Labudy jest niezdrową przesadą.

Pani Barbara Labuda w wywiadzie udzielonemu portalowi Onet.pl odpowiadając na pytanie o zachowanie i reakcję Kościoła na epidemię, w kilku zdaniach sprawnie zmieszała Go z błotem i zbanalizowała, sprowadzając do jednego, instytucjonalnego wymiaru. Choć lubię konfrontować się z głosami krytycznymi wobec Kościoła, to przyznam, że ten głos jest niezdrową przesadą.

Pani Labuda tym samym przyłączyła się do chóru krytyków Kościoła-instytucji takich jak prof. Obirek. Osobiście bardzo sobie cenię krytykę Kościoła, bo za każdym razem jest to okazja do odczarowywania świata, w którym przecież żyję i dobra okazja do refleksji nad stawianymi pytaniami, czy krytyką. I oby tych głosów nigdy nie zabrakło! Swoją droga umiarkowany antyklerykalizm był mi zawsze bliski.

Diagnoza jaką stawia Pani Labuda we wspomnianym wywiadzie jest jednak na wyrost jednostronna i graniczy z banalną, by nie powiedzieć, cyniczną jednostronnością. Egoistyczna natura Kościoła? Owszem, takim do istnienia według wierzących powołał Go Bóg  - jako wspólnotę ludzi słabych. I instytucjonalny wymiar często jest na to dowodem, także w Polsce. Przykłady każdy może przytoczyć sobie własne. Nie jest to jednak ani jedyny wymiar Kościoła, ani dominujący. Po prostu słabość czy błędy zawsze mają w sobie dużo uwodzicielskiej mocy! Dziwię się jednak, że w przestrzeni publicznej lansuje się tak jednostronne opinie.

„A kto śledzi historię Kościoła, wie, że ta instytucja nigdy nikomu nic nie daje i nie pomaga materialnie, chyba że zostanie do tego zmuszona, że się jej coś na siłę wyszarpie. Kościół dobrowolnie nigdy nie dzieli się swoimi dobrami”. Nie wiem do jakich źródeł odwołuje się autorka tych słów. Ale z pewnością nie są one zbyt wiarygodne… Kto choć powierzchownie zna historię Kościoła, ten wie, że od początku istnienia wspólnot chrześcijańskich, Kościół starał troszczyć się o biednych (już w gronie apostołów sam Judasz odpowiadał za trzos m.in. na potrzeby ubogich). Tylko w Polsce Caritas jest na większą organizacją charytatywną w kraju. Podobnych organizacji na świecie jest całe mnóstwo. Przytułki, wszelkiego rodzaju ośrodki, pomoc jaką niosą parafie… Po co formułować opinie nie znając rzeczywistości, którą się osądza? Przyznam, że taki antyklerykalizm to, żaden klerykalizm, a jedynie obnażenie własnej ignorancji i wyraz odrealnienia. Przynajmniej od Kościoła.

Po co formułować opinie nie znając rzeczywistości, którą się osądza? Przyznam, że taki antyklerykalizm to, żaden klerykalizm, a jedynie obnażenie własnej ignorancji i wyraz odrealnienia.

Owszem autorka wspomina, że zna w Kościele dobrych ludzi, ci jednak są wyjątkiem. Wszystkiemu winna jest instytucja! Skąd chęć do powielania tych sloganów, że Kościół można zredukować do instytucji? Instytucjonalny wymiar jest ważny, ale nie bardziej od tego co dzieje się pomiędzy katolikami, czy szerzej chrześcijanami. Kościół tworzą wierzący - tak samo stanowi go prosta emerytka z prowincjonalnego miasteczka, młode małżeństwo na emigracji, osoby poszukujące, zmagające się z wiarą, jak i biskup.

Autorka podkreśla: „Kościół głosi swoje prawdy, które uważa za objawione, żeby mieć wyznawców i mieć z tego korzyści, ale w drugą stronę to nie działa”. Jest to podobne do znanych dobrze słów, że Kościół to opium dla ludu… Owszem Kościół jest wspólnotą wiary, która wyrażają dogmaty. Jednak centrum życia tej wspólnoty stanowi spotkanie z Bogiem lub jego pragnienie, tęsknota, które dla chrześcijanina ma wymiar fundamentalny. Na tym właśnie polega życie duchowe chrześcijanina: na spotkaniu, które przemienia sposób postrzegania siebie, innych, świata.

Choć autorka przedstawia się jako znawczyni życia duchowego, to mam jednak wątpliwości co do tego, ile faktycznie wie o życiu wiarą. Tym niemniej, Pani Basiu, polecam zaryzykować! Wtedy łatwiej będzie nam się spierać. A Kościół potrzebuje tego jak nikt.

           

Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.
Gian Franco Svidercoschi
13,79 zł
22,97 zł

Kościół. Świętość i grzech. Nadzwyczajne dobro i odwieczne zło.

Od starożytności chrześcijaństwo zmaga się z dwoma demonami: klerykalizmem i pedofilią. Ten piekielny związek, który wyrządził wiele krzywd, został rozbity całkiem niedawno. A towarzyszyło temu wielkie...

Skomentuj artykuł

Rafał Bulowski SJ: egoistyczna natura Kościoła? Dziwią mnie takie jednostronne opinie
Komentarze (8)
WG
W Gedymin
4 kwietnia 2020, 23:01
"Kościół dobrowolnie nigdy nie dzieli się swoimi dobrami" - "nigdy" to pewnie przesada, ale ... Np. sprawa VIII LO w Poznaniu. Kościół odzyskał budynek zgodnie z literą prawa, ale wbrew przyzwoitości, bo czymże dla Kościoła jest przyzwoitość. Albo Szkoła Baletowa w Poznaniu. I szybki komentarz sufragana Mikołaja kiedy po dłuższym czasie przyszła zgoda z Watykanu na oddanie kościelnej części budynku za 11mln - że długa zwłoka potwierdza, że gdyby kwota była niższa to zgody by nie było. I ja sobie wtedy pomyślałem jak oni nisko oceniają papieża Franciszka. Ja myślę, że papież nie wyraziłby zgody również wtedy kiedy kwota byłaby za wysoka.
MW
~Michał Wiśniewski
3 kwietnia 2020, 20:46
a opinie plebanów są wielostronne? No chyba raczej nie. Kosciol zawsze dazył do swoich celów bardzo egoistycznie, taka jest historia. Papieże ekskomunikujący całe kraje, zakazując w nich odprawiania mszy, bo władca nie godził się użyczyć armii papiestwu, ksiądz nie zna historii własnego kościoła?
PO
Paweł Obyrtacz
4 kwietnia 2020, 07:48
Jakieś konkretne przykłady podasz na ten egoizm? Tylko konkretne, nie ogólne.
CW
Czesław Wasilewski SJ
3 kwietnia 2020, 15:28
Dziękuję za ten komentarz. Zgadzam się z nim, choć dodałbym, że głosy krytyki wobec Kościoła, szczególnie w Polsce, niemal zawsze kierowane są na jej instytucjonalny czy też strukturalny wymiar, bo to zawsze łatwiej krytykować stosunkowo małą grupę osób (hierarchię) niż całe społeczeństwo, które w większości uważa się za katolickie. Było to szczególnie widoczne w kontekście filmu "Kler". Oczywiście, że taki sposób patrzenia na Kościół jest niepełny, ale wynika on m.in. z klerykalizmu, za który w zdecydowanej mierze odpowiada hierarchia. Ten z kolei nie jest tylko wynikiem słabości poszczególnych ludzi, ale struktur grzechu obecnych w Kościele. Poza tym Kościół jako instytucja mógłby poprawić swoją komunikację ze światem, bo często takie zarzuty nie są wynikiem ignorancji, a problemu ze zdobyciem wiarygodnych i klarownych informacji na temat Kościoła i jego działalności.
WG
W Gedymin
3 kwietnia 2020, 13:17
"Umiarkowany antyklerykalizm był mi zawsze bliski" - a czy może być umiarkowany rachunek sumienia, umiarkowana spowiedź, umiarkowany grzech, umiarkowana prawda, umiarkowana Ewangelia, umiarkowany Chrystus??
PW
Piotr W
3 kwietnia 2020, 17:17
Nie, ale antyklerykalizm może, jak każda postawa ludzka.
KP
Key Pi
3 kwietnia 2020, 19:03
No, umiarkowana Ewangelia i umiarkowany Chrystus nie może być. A umiarkowany anty-klerykalizm: jak najbardziej. Ja też tak mam. Wydaje mi się (ale tutaj już zgaduję), że nawet Franciszek trochę tak ma.
JM
Jarosław Mikołajewski
3 kwietnia 2020, 19:54
Tym razem to chyba czepianie się słówek.

Skomentuj artykuł

Rafał Bulowski SJ: egoistyczna natura Kościoła? Dziwią mnie takie jednostronne opinie
Wystąpił problem podczas pobierania komentarzy.
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.