Nawet jeśli trud zdaje się daremny. Każdy z nas jest wezwany, by „pójść za Jezusem”

Bóg wzywa nas, byśmy szli za Nim, nawet gdy czujemy się niegodni i nie widzimy owoców swoich wysiłków. Jeśli zaufamy Jego słowom i darom, które otrzymaliśmy, niepewność, słabości i zwątpienie nie powinny powstrzymywać nas przed odważnym „wypłynięciem na głębię”.

Słowo na dziś (Łk 5,1-11)

Z ewangelii wg św. Łukasza: Pewnego razu - gdy tłum cisnął się do Niego, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret - zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.

Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!». A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Komentarz do Ewangelii (Czwartek, 3 września 2026)

Obraz: Cudowny połów ryb, o jakim mówi dzisiaj Ewangelista jest nie tylko wspomnieniem faktu historycznego, jaki zapewne miał miejsce, ale jest Dobrą Nowiną, która urzeczywistnia się we wspólnocie Kościoła w każdym czasie i w każdym pokoleniu. To wezwanie do każdego ucznia, aby w tym kluczu odczytywał swoją historię.

Myśl: Wszyscy jesteśmy wezwani do tego, aby ‘pójść za Jezusem’ jako indywidua i jako wspólnota. Rzeczywistość powołania jest tajemnicą relacji osobistej każdego z Panem, który nas powołuje do bliskości z sobą i wyznacza każdemu zadanie do spełnienia. Wspólnota też ma swoją rolę. Ma wyjść na spotkanie z Panem, być posłuszna Jego słowom i wyznaczonej misji. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarzają się noce pełne bezowocnego wysiłku, trudu, który zdaje się być daremny. Opowieść ewangeliczna nie jest tylko relację historyczną, ale ewangelią, która realizuje się w każdym czasie, w całej historii.

Emocja: Poczucie niegodności. „Odejdź ode mnie... jestem człowiek grzeszny” – to słowa, pod którymi wszyscy możemy się podpisać. Doświadczenie niegodności jest ważnym przeżyciem, o ile nie zamyka nas na nawrócenie i przemianę. Nie zbawiamy się sami, własną mocą. To Bóg jest dawcą łaski, mądrości i siły. Nie jest to z nas, a zamknięcie się w poczuciu niegodności bez nadziei jest szatańską pokusą.

Wezwanie: Proszę o to, bym był posłuszny słowom Pana i słuchał Jego wezwań. Podziękuję Panu, że nie rezygnuje ze mnie mimo słabości i zwątpień.
W chwili modlitwy oddam swoje życie Panu, korzystając ze słów św. Ignacego: Zabierz, Panie i przyjmij całą wolność moją, pamięć moją i rozum, i wolę mą całą, cokolwiek mam i posiadam. Ty mi to wszystko dałeś – Tobie to, Panie oddaję. Twoje jest wszystko. Rozporządzaj tym w pełni wedle swojej woli. Daj mi jedynie miłość twą i łaskę, albowiem to mi wystarcza. Amen.