Królowanie z Chrystusem to uważność i bliskość
Bardzo łatwo jest nazwać Jezusa Królem oraz uroczyście obwołać Go Panem i Władcą. Śpiewamy o Jego panowaniu, prosimy, żeby przyszło Jego królestwo, ale czy pozwalamy Mu decydować o tym, jak żyjemy? A przecież do tego jesteśmy powołani na mocy chrztu świętego, przez który zostaliśmy włączeni w kapłańską, prorocką i królewską misję Chrystusa.
Słowo „król” kojarzy się zazwyczaj z kimś wyniesionym ponad innych, a przez to dalekim. I nie chodzi tu nawet o dystans fizyczny, lecz o oddalenie od zwykłych ludzkich spraw, od trosk szarej codzienności. Jezus Chrystus jako Król Wszechświata różni się jednak od ziemskich władców. Jego władza nie wyraża się w dominacji ani w wydawaniu rozkazów z wysokości tronu. Z pomocą, żeby dobrze zrozumieć, na czym polega Jego panowanie i jakim On jest Królem, przychodzi nam dzisiejsza liturgia słowa, w której przenika się kilka niezwykle ważnych obrazów. Stary Testament ukazuje nam Boga jako troskliwego pasterza. Pan mówi: „Oto Ja sam będę szukał moich owiec” (Ez 34, 11) i dodaje: „Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko” (Ez 34, 15). Bóg osobiście odnajduje zagubionych, wyprowadza ich z mrocznych miejsc, opatruje zranionych i dba o ich dobrostan. To ważne, bo można myśleć, że najpierw trzeba uporządkować swoje życie, żeby zasłużyć na bliskość Pana. Tymczasem Pasterz przychodzi właśnie do naszego zagubienia. Możemy pozwolić Mu dotknąć tego, czego się wstydzimy i z czym sobie nie radzimy. Jego troska obejmuje każdego. Od Niego uczymy się miłości, która dostrzega człowieka i próbuje zrozumieć jego potrzeby.
Ta sama czuła obecność wybrzmiewa w psalmie. Kiedy powtarzamy pełne ufności wyznanie: „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie” (Ps 23,1), dotykamy obfitości i pokoju, jakie płyną z pozostawania pod opieką Boga. Odpoczynek, pokarm, zastawiony stół i pełny kielich mówią o hojności Boga. Można przy Nim odetchnąć. Można przyjąć dobro, którego samemu nie umie się sobie zapewnić. To nie jest obietnica życia bez trudności. Przecież przy zastawionym stole psalmista wciąż wspomina o swoich wrogach. Jednak nawet pośród zagrożeń wie, do Kogo należy. Zaufanie rodzi się z obecności Pasterza, który pozostaje blisko. Nawet wtedy, gdy człowiek przechodzi przez „ciemną dolinę” (Ps 23,4), nie musi ulegać panice, ponieważ Pasterz idzie tuż obok, prowadzi po właściwych ścieżkach i daje poczucie bezpieczeństwa swoją wierną obecnością.
Natomiast Paweł Apostoł kieruje nasz wzrok ku przyszłości i powtórnemu przyjściu Chrystusa na końcu czasów, przypominając, że Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, którzy pomarli, i musi królować, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy: „Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” (1 Kor 15, 26). Wspominane przez proroka Ezechiela mroczne miejsca oraz opisywana przez psalmistę ciemna dolina oznaczają w najgłębszym sensie właśnie władzę grzechu i śmierci, spod której Zmartwychwstały i zwycięski Król wyzwala swoje owce, „aby Bóg był wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15, 28). W świetle zwycięstwa Jezusa możemy zobaczyć, że Boże poszukiwanie człowieka sięga tam, gdzie kończą się nasze możliwości, gdzie wobec śmierci pozostajemy bezradni. Król troszczy się o nasze ostateczne ocalenie. Chce, żebyśmy żyli z Nim na zawsze.
Biorąc to wszystko pod uwagę, otwieramy dzisiejszy fragment Ewangelii i widzimy Syna Człowieczego przychodzącego w chwale w otoczeniu aniołów, zasiadającego na tronie, gromadzącego przed sobą wszystkie narody i dokonującego ostatecznego rozdzielenia ludzi, „jak pasterz oddziela owce od kozłów” (Mt 25, 32). Zwróćmy uwagę na to niezwykłe połączenie: Król Wszechświata okazuje się jednocześnie Pasterzem. To fundamentalna dla naszej wiary prawda, ponieważ pasterz nigdy nie patrzy na stado z bezpiecznego dystansu ani nie rządzi nim z oddali. Jego przyjście w chwale nie oznacza, że przestanie kochać. On jest blisko swoich owiec, przebywa pośród nich i zna każdą z nich – dokładnie tak Jezus mówił o sobie, nazywając siebie Dobrym Pasterzem, który oddaje życie za owce (zob. J 10, 11).
Chrystus w swoim nauczaniu posługuje się porównaniami zaczerpniętymi z konkretnego, codziennego życia – odwołuje się do realiów dobrze znanych swoim słuchaczom. Owce i kozły były w czasach Jezusa najbardziej powszechnymi zwierzętami hodowlanymi, które w ciągu dnia pasły się razem, a wieczorem wracały do zagrody. Dla słuchaczy wychowanych na Piśmie Świętym te dwa obrazy niosły jednak także głębszą symbolikę. W Starym Testamencie, podczas uroczystego Dnia Pojednania, na kozła w symboliczny sposób składano grzechy całego Izraela i wypędzano go na pustynię (zob. Kpł 16, 21). Owca natomiast kojarzyła się z postawą łagodności, zaufania oraz gotowości do rozpoznawania i słuchania głosu swojego przewodnika.
Jeszcze jedna rzecz w tej ewangelicznej scenie przykuwa naszą uwagę. Król, który jest Pasterzem, pyta nas o uważność na najmniejszych. Sąd odsłania prawdę o tym, jak ludzie odpowiedzieli na Jego miłość. Zauważmy, że ludzie postawieni po Jego prawej stronie nie dokonywali wielkich, spektakularnych czynów ani nie prowadzili rachunku swoich zasług. Byli po prostu uważni na konkretnego człowieka, który stanął na ich drodze z głodem, pragnieniem, chorobą czy samotnością. Pomogli, ale nie wiedzieli, że spotykają Chrystusa. Zobaczyli potrzebującego i potraktowali poważnie jego potrzebę. Ich dobro nie było wyrachowane. To bardzo oczyszcza nasze myślenie o miłości. Przez tę prostą wrażliwość naśladowali w miłości samego Chrystusa, choć wcale nie byli tego w tamtej chwili świadomi, o czym świadczy ich szczere zdziwienie: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie?” (Mt 25, 37). W odpowiedzi słyszą: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Chrystus tak mocno związał się z ludźmi, że przyjmuje okazaną im miłość jako skierowaną do siebie. Król Wszechświata utożsamia się z człowiekiem, którego można łatwo przeoczyć. Stojącym po lewej stronie zabrakło właśnie tej uważności, przez co przeoczyli obecność Pana.
Uważność nie jest żadną skomplikowaną techniką duchową ani przywilejem wybranych. To zwykła wrażliwość na każdą osobę, na każdą chwilę i na każdy drobny szczegół życia, w którym objawia się czyjaś potrzeba. Taka postawa otwiera serce człowieka na przyjęcie daru zbawienia. Jednocześnie Jezus uświadamia nam, że zaniedbanie dobra jest grzechem. Ci po lewej stronie nie usłyszeli zarzutu, że wyrządzili komuś krzywdę, lecz że nie zrobili nic: „Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili” (Mt 25, 45). Każde zaniechane dobro to utracona szansa, by kochać i przynosić Chrystusa na świat.
Dzisiejsze słowo nie ma wzbudzać w nas paraliżującego lęku przed Sądem Ostatecznym, bo przecież Sędzią, przed którym staniemy na końcu czasów, jest Dobry Pasterz, który oddał za nas swoje życie i nieustannie nas szuka. Powinniśmy obawiać się raczej tego, że w pośpiechu, zabieganiu i skupieniu na własnych sprawach nie dostrzeżemy Pana obecnego tuż obok nas. Królować z Chrystusem oznacza uczyć się Jego spojrzenia na świat i drugiego człowieka. W Eucharystii przychodzimy jako ludzie potrzebujący nakarmienia i umocnienia. Chrystus daje nam siebie, a potem posyła do tych, którzy potrzebują naszej obecności. Przyjęta Komunia domaga się dalszego ciągu w relacjach. Skoro On jest tak blisko mnie, mogę z Jego pomocą zbliżyć się do człowieka, od którego dotąd się odsuwałem. W ten sposób królowanie Boga staje się widoczne w zwyczajnym życiu.


Skomentuj artykuł