List do człowieka, który oddał siebie nałogowi

Piszę do ciebie o alkoholu, żeby nie było żadnych niedopowiedzeń. O tym, jak zaczęło się zwyczajnie od okazji, od spotkań, od "nic się nie stanie". O tym, jak powoli przestało chodzić o smak, a zaczęło chodzić o stan, w którym na chwilę wszystko cichnie. O tej jednej rzeczy, która miała być dodatkiem do życia, a stała się czymś, wokół czego to życie zaczęło się układać. Bo to już dawno nie jest tylko picie. To jest coś, co zaczęło mieć wpływ na twoje decyzje, na twój rytm dnia, na to, jak funkcjonujesz i kim jesteś, kiedy nikt nie patrzy.

Nie musisz się tłumaczyć. Nie przede mną. Ty wiesz, jak to wygląda naprawdę. Wiesz, kiedy przestało być niewinne, wiesz, że to nie jest już "czasem", tylko coś, co wraca regularnie, czasem zbyt regularnie. Wiesz, że zaczynasz o tym myśleć wcześniej, niż byś chciał. Że planujesz, że liczysz, że układasz dzień tak, żeby znalazło się na to miejsce. I że coraz częściej robisz to nie dlatego, że chcesz, tylko dlatego, że trudno ci inaczej przejść przez dzień bez tej jednej rzeczy, która daje chwilową ulgę.

To nie jest historia o jednym złym wyborze. To jest historia o tym, jak coś powoli zajmuje przestrzeń, która wcześniej należała do ciebie. Jak krok po kroku przesuwasz granice, które kiedyś wydawały się oczywiste. Jak uczysz się żyć z czymś, co kiedyś by cię zatrzymało, a dziś już tylko na chwilę niepokoi i zaraz potem zostaje zagłuszone. Jak przestajesz reagować tak, jak reagowałeś kiedyś, bo wygodniej jest nie patrzeć zbyt uważnie.

Najtrudniejsze nie jest to, że pijesz. Najtrudniejsze jest to, jak bardzo nauczyłeś się z tym żyć, jak bardzo potrafisz to sobie wytłumaczyć: że stres, że potrzebujesz się wyciszyć, że to jeszcze nie uzależnienie. I może to wszystko brzmi rozsądnie, dopóki nie zostajesz sam i nie musisz już nikogo przekonywać. Bo wtedy nie ma już tej narracji, którą można się zasłonić.

Bo wtedy wiesz ile razy mówiłeś sobie, że dziś inaczej. Wiesz, ile razy obiecywałeś sobie, że to ostatni raz, ile razy przekroczyłeś granicę, którą sam kiedyś postawiłeś. I wiesz też, że to nie jest coś, co dzieje się obok ciebie, to dzieje się z tobą. To dotyczy ciebie wprost, nie "trochę", nie "czasami", tylko realnie.

Zdrada siebie w uzależnieniu polega na tym, że przestajesz reagować na to, co się dzieje. Że zaczynasz akceptować coś, co kiedyś było dla ciebie nie do przyjęcia. Że uczysz się funkcjonować mimo tego, że coś jest nie tak. I z czasem to staje się codziennością, przestaje cię zatrzymywać, zaczyna być czymś, co po prostu jest.

Może jeszcze wszystko wygląda dobrze z zewnątrz: może działasz, pracujesz, spotykasz się z ludźmi, może nikt nie mówi ci wprost, że masz problem. Ale to nie zmienia tego, co dzieje się w środku. Tego, jak bardzo to zaczyna wpływać na twoje decyzje, na twoje relacje, na to, jak patrzysz na siebie. 

To nie przyszło nagle, to nie jest coś, co spadło na ciebie z zewnątrz. To jest historia o tym, jak powoli oddawałeś kontrolę nad swoim życiem w zamian za chwilowe ukojenie. Jak przyzwyczajałeś się do tego, że coś decyduje za ciebie kiedy, ile, czy w ogóle.

I pewnie wciąż uważasz, że masz nad tym kontrolę. Że "gdybym chciał, to bym przestał". A robisz to dalej, mimo że coraz częściej wiesz, że to cię niszczy. I może to jest najtrudniejsze, to napięcie między tym, co wiesz, a tym, co robisz.

Nie chodzi mi o to, żebyś się wstydził. Piszę, bo może wciąż masz w sobie tyle uczciwości, żeby zobaczyć to bez tłumaczeń. Bez porównań, bez mówienia "inni mają gorzej". Tylko tak, jak jest naprawdę. Bez prób złagodzenia tego, co i tak jest wyraźne.

To nie do końca jest tylko kwestia alkoholu. To jest kwestia tego, ile siebie jeszcze oddasz, zanim uznasz, że to już za dużo. Ile jeszcze razy powiesz sobie "ogarniam", zanim przestaniesz ogarniać naprawdę. Ile jeszcze będziesz odkładać moment, w którym nazwiesz to po imieniu i przestaniesz udawać, że to nie dotyczy ciebie.

Możesz tak żyć dalej, naprawdę, nic cię przed tym nie powstrzymuje. Tylko, że to nie zatrzyma się w miejscu, w którym jesteś teraz. To zawsze idzie dalej, zawsze zabiera trochę więcej: trochę więcej spokoju, trochę więcej relacji, trochę więcej ciebie. Dzieje się to powoli i regularnie, więc ciężko to zauważyć "ot tak"...

Musisz jednak pamiętać! Wciąż jesteś w miejscu, w którym możesz się zatrzymać, w którym jeszcze widzisz, że coś jest nie tak, w którym jeszcze jesteś w stanie to nazwać. A to jest naprawdę warte o wiele więcej, niż myślis.

Zaczyna się Wielki Tydzień. Czas, który nie jest o udawaniu, że wszystko jest w porządku, tylko o mierzeniu się z prawdą nawet jeśli jest niewygodna, nawet jeśli burzy obraz, który budowałeś o sobie przez lata. To nie jest tydzień dla tych, którzy chcą zostać na powierzchni. To jest tydzień dla tych, którzy mają odwagę zejść głębiej i zobaczyć, co naprawdę w nich żyje.

Wielki Poniedziałek wprowadza w coś, od czego przez długi czas można było uciekać. I może właśnie dlatego tak łatwo ten moment przeoczyć bo nic spektakularnego się nie dzieje, nie ma przełomu, nie ma gotowego rozwiązania. Jest tylko cisza, w której trudniej się oszukiwać.

A jednocześnie to nie jest przypadek, że właśnie dziś mówi się o trzeźwości. Nie tylko tej związanej z alkoholem. Trzeźwości rozumianej szerzej jako zdolności widzenia rzeczy takimi, jakie są naprawdę. 

Problem nigdy nie dotyczy tylko jednej rzeczy: to nie jest tylko alkohol, to nie jest tylko używka, telefon, relacja, praca, pornografia czy jakakolwiek inna forma ucieczki. To zawsze jest historia: o próbie nieczucia, o próbie przykrycia czegoś, z czym trudno zostać w ciszy. O próbie poradzenia sobie bez konfrontacji z tym, co naprawdę boli.

Wielki Tydzień jest o tym, żeby zobaczyć prawdę, zanim będzie za późno, żeby ją zobaczyć. O tym, żeby przestać nazywać rzeczy inaczej, niż są. O tym, żeby przestać mówić "to jeszcze nie problem", kiedy wiesz, że już dawno nim jest. O tym, żeby przestać się porównywać, żeby uspokoić sumienie, zamiast uczciwie spojrzeć na swoje życie.

I może właśnie dziś, kiedy mówi się o trzeźwości, nie chodzi o wielkie deklaracje, które dobrze brzmią, ale szybko się rozpadają. Nie chodzi o to, żeby powiedzieć "od teraz nie piję" i wierzyć, że to wystarczy. Może chodzi o coś znacznie bardziej podstawowego i trudniejszego, a jednocześnie o jeden moment, w którym przestajesz się okłamywać.

Wszystko zaczyna się od prawdy, która nie zawsze jest wygodna, ale zawsze jest konieczna. Od decyzji, że nie chcesz już żyć w sposób, który wymaga od ciebie ciągłego ignorowania tego, co wiesz.

Wielki Tydzień prowadzi do momentu, w którym coś musi umrzeć, żeby mogło pojawić się coś nowego. I to nie jest metafora, która dotyczy tylko historii sprzed dwóch tysięcy lat. To jest coś, co dzieje się bardzo konkretnie w tobie. W tym, z czego jesteś gotów zrezygnować. W tym, co jesteś gotów nazwać po imieniu i przestać chronić.

Jeśli cokolwiek ma się zmienić, to zaczyna się właśnie tutaj.