Jubileusz – czas wdzięczności

Życie warte jest tego, aby je cenić i nim się cieszyć. Bez tej umiejętności odbieramy sobie cenne życiowe wartości i rzeczywiste powody do dumy. Umiejętność mądrego i szczerego spojrzenia wstecz jest życiodajna. Nie jest to instynkt, nie dzieje się automatycznie. Wymaga naszej współpracy i woli. Celebrowanie jubileuszy nas uczłowiecza.

Polak został biskupem pomocniczym w Chicago

Kościół

Od razu trzeba zaznaczyć, że tradycja jubileuszy nie jest wcale nowa. To starożytna praktyka w Egipcie i w Judaizmie – z czego korzystamy przy okazji Jubileuszy obchodzonych w Kościele (systematycznie od roku 1300). Jubileusze były celebrowane także w starożytnym Rzymie. Zapewne także w wielu miejscach globu, o których wiemy znacznie mniej.

Nie piszę tego bez powodu. To moje osobiste doświadczenie. W tym roku celebruję bowiem 25-lecie powstania Jezuickiego Ośrodka Milenijnego w Chicago, który miałem szczęście i przywilej tworzyć razem ze współbraćmi i wspólnotą polonijną w Wietrznym Mieście. Ostatnie ćwierć wieku jest wyraźnym dowodem na to, że trzeba i warto być wdzięcznym, bo tylko ona – wdzięczność – pozwala nam docenić to, co mamy i podjąć wyzwania, jakie przed nami stoją nie uwiązani do tego, co było, ale gotowi do podjęcia wszelkich dobrych rzeczy, które przed nami.

Nie była to moja indywidualna zasługa. Dobrym przygotowaniem do tego były moje wcześniejsze miejsca i środowiska, jakie mnie formowały. Mam na myśli przede wszystkim okres szkolny do matury w rodzinnym Nowym Sączu i już po święceniach w parafii w Opolu, a zwłaszcza w tamtejszym duszpasterstwie akademickim Xaverianum.

Jubileusz w pierwszym rzędzie to oznaka wdzięczności Bogu i ludziom. To docenienie wszystkiego, co nas do tego właśnie momentu i miejsca przygotowywało. Zbyt rzadko mamy okazję do tego, żeby zobaczyć drogę, jaka nas doprowadza do najważniejszych dla nas osób, przeżyć, sytuacji, bardzo często kluczowych dla naszej drogi i dokonań. Wdzięczność to także cecha ludzi pokornych i prostych, którzy wiedzą, że sami nie byliby w stanie tak wiele dokonać, a tworzenie czegoś razem z innymi nie jest żadną ujmą, ale znakiem wartości dodanej, błyskiem łaski i hojności Bożej, która dociera do nas za pośrednictwem drugiego człowieka. Wdzięczność to także cecha ludzi uważnych, znających swoją wartość, ale potrafiących docenić życzliwość, współpracę i twórczy wkład wszystkich, którzy są wokół.

Jubileusz to zachęta do pokory. Takie jest moje doświadczenie tego naszego świętowania w Chicago. To przede wszystkim pamięć o ludziach życzliwych, oddanych, którzy potrafią dzielić się pragnieniami, ale są też otwarci na współpracę, są hojni i oddani. Pokora bierze się także z tego, że doświadczenie emigracji to dla wielu z nas niemałe wyzwanie, osobiste i społeczne. Owszem, czasy się zmieniły. Uwarunkowania społeczno-polityczne także, ale emigracja to wielka lekcja pokory i odciska na ludziach swoje piętno. Dlatego miejsca takie, jak Jezuicki Ośrodek Milenijny w Chicago są potrzebne, a czasami wręcz opatrznościowo stają się bezpieczną przystanią na wzburzonych wodach naszego świata.

Jubileusz to także święto przed wyruszeniem w dalszą drogę. Życie się nie kończy. Nie osiadamy na laurach. Cieszymy się i cenimy zdobycze oraz dobrze spełniony obowiązek, ale nie możemy na tym poprzestać. Życie trwa dalej. Ważna jest pamięć o tych, którzy byli, o dokonaniach przeszłości, ale nie można na tym poprzestać. To jest także duże wyzwanie dla wszystkich, którzy tworzą jakąkolwiek wspólnotę. Życia nie da się zatrzymać w jakimś punkcie. Musimy się zgodzić na przemijanie, zmiany, jakkolwiek byśmy ich nie pojmowali i je oceniali. Życie musi biec swoim rytmem.

Polonijna droga krzyżowa ulicami miasta Chicago

Rekolekcje Wielkopostne

Przeżywając ten czas jubileuszu wracają wspomnienia osób, wydarzeń, emocji. I jest to wspomnienie wielkiego dzieła, jakie Bóg dokonał naszymi, jezuickimi ‘rękami’, wszystkich naszych współpracowników, przyjaciół i dobroczyńców. Bez fanfaronady, bez patosu, ale i bez fałszywej skromności mam poczucie wdzięczności za efekt tego dzieła, które Bóg naszymi rękami dokonał. I niech tak będzie dalej.