Dlaczego wątpimy pośród życiowych burz? – o odwadze i zaufaniu Panu

Czemu wątpimy, ludzie małej wiary? Łatwo nam tak myśleć ex post, kiedy wszystko dobrze się kończy, a problemy okazują się nie tak dramatyczne. Ale to jest pytanie, które powinniśmy sobie stawiać często wyciągając wnioski z doświadczeń, że przecież Pan jest obecny, On nas prowadzi. Nie ma powodu do zbytniego zatroskania i lęku.

Słowa ewangelii na dzisiaj (3 sierpnia 2026 r.):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Zaraz też przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał. Łódź zaś była już sporo stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!» Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!» A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!» Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, małej wiary?» Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».
Gdy się przeprawiali, przyszli do ziemi Genezaret. Ludzie miejscowi, poznawszy Go, rozesłali [posłańców] po całej tamtejszej okolicy, znieśli do Niego wszystkich chorych i prosili, żeby przynajmniej frędzli Jego płaszcza mogli się dotknąć; a wszyscy, którzy się Go dotknęli, zostali uzdrowieni.

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 14,22-36):

Obraz: Burza na jeziorze podczas przeprawy na drugi brzeg jest symbolicznym ukazaniem życia ludzkiego i zmagań, jakie stają przed każdym z nas. Wszyscy tego doświadczamy. Oczyma wyobraźni jestem w tej łodzi razem z uczniami. Zwrócę uwagę na swoje skojarzenia i odczucia.
Myśl: Pragnienia, nadzieje, ale i rozterki oraz obawy są naturalną częścią życia każdego człowieka, także ucznia Chrystusa. Przeżywamy je osobiście, ale i wspólnotowo, zarówno w naszych małych, rodzinnych społecznością, jak i w większych grupach. Przechodzimy, jak uczniowie, przez różne doświadczenia, wzloty i upadki. Przed chwilą uczniowie doświadczyli rozmnożenia chleba, tłumu jedzącego chleb w obfitości. Teraz lękają się samotności, burzy na jeziorze, odmętów wodnych, perspektywy śmierci. We wszystkim, czego doświadczamy, jak echo powracają słowa Pana: „odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!”.
Emocja: Czemu wątpimy, ludzie małej wiary? Łatwo nam tak myśleć ex post, kiedy wszystko dobrze się kończy, problemy okazują się nie tak dramatyczne. Ale to jest pytanie, które powinniśmy sobie stawiać często wyciągając wnioski z doświadczeń, że przecież Pan jest obecny, On nas prowadzi. Nie ma powodu do zbytniego zatroskania i lęku.
Wezwanie: Poproszę o mądrość i roztropność, aby nie popadać w zbytnie zatroskanie, lecz ufać uspokajającemu słowu Pana. Podziękuję za doświadczenie spotkanie z Panem pośród burz duchowych.
Zakończę rozważanie modlitwą spontaniczną lub skorzystam z tej podpowiedzi: Panie Jezu, Ty towarzyszysz mi w przeprawie na ‘drugi brzeg’. Dziękuję za Twoją uspokajającą obecność. Wyzwól mnie od lęku przed przyszłością. Dodaj odwagi do życia pełnią Bożej obecności. Ty jesteś moim Panem! Amen.