Jezus daje nam klucz do interpretowania rzeczywistości. Jego Słowo nas prowadzi

Pierwszym pokarmem, który Jezus daje zgłodniałym uczniom jest Jego słowo, pokarm dla ducha na wieczność. Jego słowo poprzedza Eucharystię, ucztę Chleba. Jezus stopniowo wprowadza swoich uczniów w tajemnice wiary. Daje im klucz do interpretowania rzeczywistości. Z nami też tak czyni.

Słowo na dziś (Mk 6,30-34)

Z ewangelii wg św. Marka: Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco!». Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na miejsce pustynne, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili.
Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać.

Komentarz do Ewangelii (sobota, 7 lutego 2026 roku)

Obraz: Apostołowie wracają z ‘pierwszej wyprawy misyjnej’ i zbierają się ‘u Jezusa’. Oczyma wyobraźni zobaczę to spotkanie uczniów, posłucham opowieści o pierwszych doświadczeniach ‘działania i nauczania’. Przyjrzę się uczniom zmęczonym pracą, a jednocześnie przygotowującym się do przyszłych misji i zadań.

Myśl: Opowieść o misji wspólnoty apostołów jest dla ewangelisty okazją do zaprezentowania rozwoju i rosnącej świadomości pierwotnej wspólnoty. Apostołowie doświadczają trudów pracy misyjnej, swojej nieporadności, bo ich siły nie są wystarczające dla tłumów, które się pojawiają. Za chwilę pojawi się problem nakarmienia zgłodniałej rzeszy. Uczniowie czują się bezradni wobec tych wyzwań. Doświadczenia, jakie mają, rzeczy, przez które muszą przechodzić przygotowują ich do tego, aby właściwie interpretować bieg zdarzeń oraz wyzwania, przed jakimi stają.

Emocja: Litość Jezusa i nauczanie. Nie jest to politowanie, ale współczucie, miłosierdzie w praktyce. Jest to miłość, która najpełniej objawi się na krzyżu. Pierwszym pokarmem, który daje On zgłodniałym uczniom jest Jego słowo, pokarm dla ducha na wieczność. Jego słowo poprzedza Eucharystię, ucztę Chleba. Jezus stopniowo wprowadza swoich uczniów w tajemnice wiary. Daje im klucz do interpretowania rzeczywistości. Z nami też tak czyni.

Wezwanie: Poproszę o łaskę uważności, abym dał się poprowadzić Bogu i przyjął Jego pouczenie. Podziękuję za dar Jego Słowa. Zaplanuję sobie czas na lekturę Pisma świętego.