Dlaczego nie słyszymy, choć słuchamy? O wewnętrznych blokadach serca

Jezus opowiada o siewcy, który rozsiewa ziarno na różne rodzaje gleby – jakby opowiadał historię każdego z nas. Jedni słuchają, lecz nie rozumieją. Inni zachwycają się na chwilę, lecz szybko tracą wytrwałość. Są też tacy, których zagłuszają troski świata. A jednak istnieje ziemia żyzna – serce gotowe przyjąć słowo i wydać owoc. Ta przypowieść nie jest tylko obrazem z przeszłości. To pytanie, które Jezus stawia dziś: jaką glebą jest moje serce?

Słowo na dziś (Mk 4,1-20)

Z ewangelii wg św. Marka: Znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej [pozostając] na jeziorze, a cały lud stał na brzegu jeziora. Uczył ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce:
«Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na miejsce skaliste, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo nie było głęboko w glebie. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i nie mając korzenia, uschło. Inne znów padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne w końcu padły na ziemię żyzną, wzeszły, wyrosły i wydały plon: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny». I dodał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!».
A gdy był sam, pytali Go ci, którzy przy Nim byli, razem z Dwunastoma, o przypowieść. On im odrzekł: «Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach,
aby
patrzyli oczami, a nie widzieli,
słuchali uszami, a nie rozumieli,
żeby się nie nawrócili i nie była im wydana
[tajemnica]».
I mówił im: «Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże zrozumiecie inne przypowieści?
Siewca sieje słowo. A oto są ci [posiani] na drodze: u nich się sieje słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi szatan i porywa słowo zasiane w nich. Podobnie na miejscach skalistych posiani są ci, którzy, gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością, lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Gdy potem przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to są ci, którzy słuchają wprawdzie słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. W końcu na ziemię żyzną zostali posiani ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny».

Komentarz do Ewangelii (Środa, 28 stycznia 2026 r.)

Obraz: Przypowieść o siewcy, który wyszedł siać jest tak naprawdę historią ziarna, które pada na różny grunt i przynosi odpowiedni do tego plon. Oczyma wyobraźni zobaczę to nauczanie Jezusa, tłumy różnych ludzi, jezioro i łódź, z której Pan naucza. Przyjrzę się swoim odczuciom.

Myśl: Jezus zachęca do słuchania, choć wydaje się, że nikt tak naprawdę nie słucha ze zrozumieniem. Jezus czyni wiele znaków i one fascynują. Tłumy są zadziwione i czyny Jezusa podobają się. Ludzi schodzą się z daleka, aby być świadkami tego, co robi. Ale to, co mówi nie podoba się wielu. Krytykują Go za to. Faryzeusze i Herodianie chcą Go nawet zabić. Krewni uważają, że odszedł od zmysłów i chcą Go powstrzymać. On jednak potwierdza swoją drogę. Przypowieść o ziarnie, które jest zasiane i wtedy przynosi owoc jest objawieniem „tajemnicy Królestwa Bożego, śmierci i zmartwychwstania”.

Emocja: Nauczyć się ‘czytać’ rzeczywistość duchową. Jesteśmy w życiu zbyt ‘dosłowni’, zatrzymujemy się na powierzchownej ocenie zdarzeń. A tymczasem Jezus zachęca nas, byśmy nauczyli się rozumieć życie głębiej. Bóg mówi do nas przez każdy szczegół rzeczywistości fizycznej i duchowej. Pełny sens rzeczywistości odnajdziemy w osobowej relacji z Panem.

Wezwanie: Poproszę o łaskę trwania przy Jezusie, szukając zrozumienia tego, jak On mnie prowadzi. Podziękuję za wiele życiowych drogowskazów, które daje mi świat wokół.
Przyjrzę się temu, co w ostatnim czasie otwierało moje oczy na obecność Jezusa i Jego naukę.