Wspólnota jest jak pole – obok żyznej gleby są także skały i ciernie

Niedoskonałość wspólnot chrześcijańskich. Opowieść o zasiewie nie jest tylko historią ziarna w glebie indywidualnego życia. To także historia wspólnoty chrześcijańskiej, gdzie jest żyzna gleba, miejsca skaliste i ciernie. Także we wspólnocie jesteśmy zachęcani, aby słuchać Słowa wiedząc, że nie przynosimy owocu tylko indywidualnie, ale też jako uczniowie, świadkowie Pana na świecie.

Słowa ewangelii na dzisiaj (12 lipca 2026 r. – XV Niedziela Zwykła):

Z ewangelii wg św. Mateusza: Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:
«Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!».
Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza:
Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie,
patrzeć będziecie, a nie zobaczycie.
Bo stwardniało serce tego ludu,
ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli,
żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli,
ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił.
Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.
Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy! Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Komentarz do ewangelii z dnia (Mt 13,1-23):

Obraz: W Ewangelii św. Mateusza rozpoczyna się kolejny, trzeci już wielki dział – nauczanie w przypowieściach. Te ‘mowy’, począwszy od Kazania na Górze, wybijają rytm dla Mateuszowej opowieści. Oczyma wyobraźni zobaczę jezioro, tłumy ludzi słuchających słów Pana i Jego interpretacji. Zwrócę uwagę na swoje skojarzenia.
Myśl: Pierwsza z siedmiu przypowieści opowiada o siewcy, ale tak naprawdę są to ‘dzieje ziarna’. Siewca pojawia się incydentalnie na początku, ale potem ustępuje miejsca ziarnu. Jezus osobiście wyjaśnia tylko tę przypowieść swoim uczniom. Pozostałe mogą być interpretowane w niektórych aspektach w tle tej pierwszej. ‘Przypowieść o ziarnie’ wskazuje na żywotną siłę Słowa Bożego, które zawsze wydaje swój plon, niezależnie od tego, na jaką glebę trafi. Wszyscy jesteśmy glebą Pana, częściowo żyzną, ale i skalistą, i zachwaszczoną. Jezus nie odrzuca nikogo. Każdy może wydać jakiś plon dobra.
Emocja: Niedoskonałość wspólnot chrześcijańskich. Opowieść o zasiewie nie jest tylko historią ziarna w glebie indywidualnego życia. To także historia wspólnoty chrześcijańskiej, gdzie jest żyzna gleba, miejsca skaliste i ciernie. Także we wspólnocie jesteśmy zachęcani, aby słuchać Słowa wiedząc, że nie przynosimy owocu tylko indywidualnie, ale też jako uczniowie, świadkowie Pana na świecie.
Wezwanie: Poproszę o serce wolne od trosk o samego siebie, o serce słuchające, zdolne do wydania owocu. Podziękuję za wspólnotę wiary, w której otrzymaliśmy ziarno Słowa i wsparcie dla wzrostu.
Pomodlę się słowami o. Silvano Faustiego SJ: Panie Jezu, uzdrów nasze serca, abyśmy mogli słuchać i rozumieć prawdę, którą zawsze nam objawiasz; spraw, abyśmy złączeni z Tobą żyli w błogosławieństwie jako ci, którzy nie mają innego skarbu poza Twoim Słowem. Amen.