Trzeźwość zaczyna się w relacji

Daleko nam jeszcze do takiego poziomu relacji, szczerości i samoświadomości, by na grillu z przyjaciółmi powiedzieć otwarcie osobie, która ma problem z alkoholem: “szwagier, idź na terapię, pomogę ci znaleźć dobrego terapeutę i będę woził cię na spotkania z nim”. Nie mamy jednak oporów by podawać mu kolejne piwo, albo pić przy nim, mając świadomość tego, że wystawiamy go na mocną pokusę. Nawet jeśli robimy to z nadzieją, że tym razem nie upije się tak bardzo, że zacznie się znowu awanturować albo mówić i robić rzeczy, których będąc trzeźwym by nie zrobił…

Gdy myślimy o trzeźwości, widzimy najczęściej – w pewien sposób odruchowo - człowieka bez promili. A co z tymi, którzy zagłuszają swoje myśli, serce, wyrzuty sumienia, kompleksy i jakieś wewnętrzne braki kolejnymi zakupami, jedzeniem, serialami oglądanymi ciągiem przez wiele godzin, grami komputerowymi, czy scrollowaniem mediów społecznościowych albo Vinted bez celu i refleksji? Czy można powiedzieć, że te osoby nie są uzależnione, albo delikatniej, czy aby na pewno nie są zbyt mocno przywiązane do tego, co je ogłupia, zamiast realnie wspiera i rozwija? Wtedy, gdy do nich mówimy, a patrzą na nas mętnym wzrokiem, znad małego ekranu. Albo wtedy, gdy widzimy ich zbieractwo i kolejne niepotrzebne zakupy, które generują długi? Co jeśli patrzymy na osobę, która ukrywa przed nami, że znowu idzie coś zjeść i robi to w łazience, w piwnicy czy garażu, gdzieś gdzie inni go nie widzą? Czy można powiedzieć, że te osoby są trzeźwe?

Wiele zarzutów słyszę od katolików wobec psychoterapii. Główny jest taki, że “doradzam komuś by konfesjonał zamienił na kozetkę”. Serio, ja? – pytam zawsze z przekąsem, bo kto zna mnie dłużej, wie zapewne, że łączenie psychologii z wiarą jest dla mnie czymś naturalnym, ale nigdy i nigdzie nie mówię, że jedno powinno zastąpić drugie. Nigdy nie radziłam nikomu, by rezygnował ze spowiedzi, wręcz przeciwnie! W sierpniu, miesiącu trzeźwości, dobitniej i głośniej chcę jednak mówić o tym, że terapia jest często niezbędna, by móc być trzeźwym! Czasem nasze wnętrze jest tak mocno przeorane przez życie, że sami nie ogarniemy tego pola. Pan Bóg bazuje na naturze, ludzkiej i ułomnej. Dbanie o ciało i psychikę jest naszym obowiązkiem wynikającym z przykazania “nie zabijaj”. Spowiedź jest potrzebna, wręcz niezbędna. Z drugiej strony terapia, wsparcie farmakologiczne czy szukanie czysto ludzkiego wsparcia może być dla nas drogą do wyjścia na prostą. Nie pomoże kolejny różaniec, ani nowenna. Nie da się nałogu wyleczyć pobożnością. Owszem, ona może dawać siłę, wsparcie i łaskę – choć nie jest gwarantem sukcesu. Tymczasem tak wiele osób zamadla swoje problemy, zamiast się nimi mądrze zająć. Pogrążając się coraz bardziej, dokładając do istniejącej już listy zniewoleń skrupuły i różne patologie duchowości, poczucie porażki i fałszywy obraz Boga, który zamiast mi pomóc, skazuje na samotność. A może Bóg kolejny raz próbuje się przebić przez bezrefleksyjnie recytowane modlitwy i powiedzieć: potrzebujesz drugiego człowieka, terapii, wsparcia żony/przyjaciela/sąsiada. Może On mówi nieustannie: będzie ci łatwiej, jeśli przestaniesz się zagłuszać i pozwolisz się dotknąć? W rozmowie, autorefleksji, spowiedzi, terapii. Dotknąć tego pola pełnego chwastów przez osoby, które wiedzą co z nimi zrobić. Wszak trzeźwość rodzi się z życiodajnych relacji, prawda?