Zaczął się nowy rok szkolny czy wyścig po osiągnięcia?

Zapytałam moje dzieci co czują na myśl o nadchodzących zmianach. Polecam zrobić to samo wszystkim rodzicom, z którymi ostatnio zdarza mi się rozmawiać. Odpowiedź młodzieży może zaskoczyć, ale warto się w nią wsłuchać. Nie negować, naprawiać siłą, ale po prostu wysłuchać. Tak, by młody człowiek wiedział, że ważny jest dla nas on sam – to co przeżywa i czuje - a nie to jak szybko przyniesie ze szkoły pierwszą szóstkę. Wiem, że pytając o uczucia, łatwo jest wpaść w pułapkę bagatelizowania lęku. „Nie ma się czego bać” raczej nie przyniesie ulgi, więc zdecydowanie lepiej powiedzieć: „widzę, że się martwisz. Chcesz mi o tym opowiedzieć?”. Tyle, że to wcale nie jest łatwe. Chcemy przecież znaleźć rozwiązanie, rozwiązać natychmiast problem, zaradzić. Przecież wiemy z perspektywy dorosłego, że ten lęk ma duże oczy, że to, czego boi się nasza latorośl pewnie nigdy się nie wydarzy. Łatwo wtedy wejść w moralizatorski ton, by uciąć sprawę i pójść dalej, ale czy tobie - drogi rodzicu – pomagają słowa usłyszane od innych: „czym się przejmujesz, to głupstwa”, gdy wali ci się świat, który znasz? No właśnie…

Dorośli często potrzebują dużo czasu, by wejść w nowy rytm pracy, czy innych życiowych zmian. Od dzieci wymagamy jednak niejednokrotnie czegoś odwrotnego. By zaraz w pierwszym tygodniu szkoły były w pełni zaangażowane, ogarnięte, zdyscyplinowane, odważne i osiągające spektakularne sukcesy. Jak cytryna, z której wyciska się ostatnie kropelki soku. A może łatwiej byłoby poświęcić wieczorem spokojny kwadrans i usiąść przy dziecku, które pakuje do plecaka nowe podręczniki. Pobyć w nim, tak po prostu. Pomóc, wytłumaczyć, a jednocześnie nie wyręczać i nie oceniać, że o czymś zapomniał. Nam przecież też się to zdarza, nie tylko gdy wchodzimy w nowe trybiki… Nie jestem zwolenniczką robienia czegokolwiek za dziecko, uważam, że to co jest w stanie zrobić samo, powinno zrobić – nawet jeśli wykona to wolniej, czy mniej estetycznie niż dorosły. Nie odbieram dziecku sprawczości i radości, którą sama czułam 30 lat temu, gdy w przeddzień powrotu do szkoły podpisywałam nowe, pachnące zeszyty, ale w tym roku po prostu usiadłam obok, z kubkiem kawy.

Bardzo chciałabym być taką mamą, która jest dla dziecka bezpieczną bazą. Kimś do kogo może przyjść, pogadać, przytulić się. Podzielić troskami i radościami. Tym, czym rzeczywiście żyje, a nie z czego musi się przed rodzicem skrupulatnie rozliczyć. Mam jednak świadomość, że to się nie zadzieje samo i że wcale nie jest takie łatwe, jak w teorii. To od mojej dojrzałości i podejścia w codzienności zależy, czy dziecko do mnie przyjdzie czy nie.

To drobne gesty w codzienności decydują czy będzie chciało się przytulić, czy może zacznie nas unikać. Pozwólmy naszym dzieciom wejść w ten nowy rok szkolny bez presji. Dajmy też na to szansę samym sobie. Świat się nie zawali, jeśli o czymś zapomnimy, albo zrobimy mniej perfekcyjnie już na starcie. Dajmy dziecku siłę i naszą cichą obecność. Być może właśnie tego ono teraz najbardziej potrzebuje.