#niepełnosprawność

Zwracając się Polaków podczas audiencji generalnej, Ojciec Święty nawiązał do trwającego Roku bł. Elżbiety Róży Czackiej. „Niech założone przez nią zgromadzenie zakonne, wynagradzające Bogu za duchową ślepotę świata, umacnia nasze świadectwo, aby wielu ludzi ujrzało Boże zbawienie” - wskazał Leon XIV.

„Godność jest niezbywalną wartością. Choroba, cierpienie i niepełnosprawność dziecka są trudne, ale ono ma prawo się takie narodzić. Nieidealne, wymagające leków uśmierzających ból, a czasem pochylenia się nad nim, chwili ciszy i ciepła w tych paru minutach życia. Kiedy się skończy, pozostaną imię, pamięć, szacunek, którym je obdarzyliśmy, i pokój. W innym wypadku zostają pytania, wyrzuty sumienia, niewiadoma i cisza, która wierci duszę” - mówi Agnieszka Tomicka, mama Jagody. Jest pewna, że życie każdego człowieka ma sens, nawet jeśli trwa tylko kilka chwil lub jest naznaczone cierpieniem.

Krótkie nagranie, na którym dwie dziewczynki bawią się w pociąg. Zwykła domowa scenka, jakich w sieci krążą miliony, o tyle inna, że jedna z bohaterek jest w pionizatorze. Jak to w internecie bywa, nie wiedzieć dlaczego, ale właśnie tę rolkę algorytm wypchnął w świat w viral. I szambo wybiło. Pod nagraniem pojawiły się komentarze, że takie dzieci powinno się uśmiercać, a dziewczynki i ich rodzice zostali obrzuceni epitetami, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. 

Trzej uczniowie Szkoły Podstawowej w Drwini nie zostawili kolegi samego podczas szkolnej wycieczki. Dzięki ich pomocy Filip, który porusza się na wózku inwalidzkim, zdobył górę Kamionna w Beskidzie Wyspowym.

Lola González-Pinto, młoda kobieta urodzona przedwcześnie i żyjąca z mózgowym porażeniem dziecięcym, poruszyła internautów swoim nagraniem opublikowanym z okazji Międzynarodowego Dnia Życia. W emocjonalnym świadectwie podkreśla, że mimo trudnego startu i wieloletnich wyzwań zdrowotnych traktuje swoje życie jako dar i konsekwentnie promuje hasło "tak dla życia", które stało się motywem przewodnim jej historii.

„Kalectwo i choroba to ciąg załamań i poniżeń. Wówczas nadzieja jest tchnieniem życia; żeby je dobrze wykorzystać, trzeba wziąć drugi oddech. Maratończycy wiedzą, czym on jest. To coś w rodzaju stanu łaski. Oddech uspokaja się, pogłębia, ból znika” – pisze w swojej książce „Drugi oddech” Philippe Pozzo di Borgo, który w wieku 42 lat, w wyniku nieszczęśliwego wypadku na paralotni, został inwalidą. Chwilę później na raka umiera mu żona, która wcześniej przeszła cztery poronienia. Będąc w ciemnej otchłani swojego życia, mężczyzna poznaje Algierczyka Abdela – chuligana z marginesu społecznego paryskich przedmieść. Dzięki niemu Philippe zyskuje siły, by wziąć „drugi oddech życia”.

Politechnika Łódzka ma nowe laboratorium, które staje się centrum projektowania i badania urządzeń, w tym prototypów. Studenci – wcielając się w kobiety w ciąży, osoby z niepełnosprawnościami lub chore – testują, czy ich projekty sprawdzą się w codziennym życiu. Otwarte w Politechnice Łódzkiej laboratorium projektowania uniwersalnego ‘Design 4 All’ jest przeznaczone nie tylko dla studentów, ale – jak wskazuje nazwa, uczelnia otwiera się na przemysł, udostępniając swoje najmłodsze dziecko przedsiębiorcom i projektantom z zewnątrz.

Kilka dni temu obchodziliśmy uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Związany jest z nią Dzień Świętości Życia oraz zaproszenie do duchowej adopcji dziecka poczętego. Cieszyłam się widząc jak wiele pojawiło się tego dnia inicjatyw, zachęty do modlitwy, świadectw w mediach społecznościowych. Z drugiej strony, poczułam też lekki niesmak… Nie tylko dlatego, że jedna z moich „kościelnych znajomych” wrzuciła post promujący świętość życia, a o dzieciach niepełnosprawnych mówi wprost, że powinno się je zamykać w ośrodkach opiekuńczych, by „nie zaburzały spokoju” zdrowym dzieciom, np. w szkole. Również dlatego, że zarzucamy naszym ustawodawcom, że nie wspierają dzieci chorych, ale sami często odwracamy głowy na ich widok.

Żyjemy w czasach pełnych paradoksów. Jak starożytni gladiatorzy walczą w dzisiejszych społeczeństwach dwie tendencje. Z jednej strony mamy kult cielesności, sprawności, używania, można nawet powiedzieć o hedonistycznych próbach ‘wyciśnięcia’ z tego doczesnego życia jak najwięcej wrażeń, doznań i korzyści. Z drugiej strony żyjemy też w epoce, gdzie zagrożeń dla tego życia jest coraz więcej. Coraz trudniej nam jest sobie radzić z nieoczekiwanymi najczęściej sytuacjami, jak niechciana ciąża, słabość, choroba, niepełnosprawność, zależność od innych. I wtedy jedynym rozwiązaniem zdaje się być odstąpienie od podtrzymywania życia, czyli aborcja, eutanazja czy wspomagane samobójstwo.

Kobieta na wózku inwalidzkim utknęła pośrodku wielkiej kałuży. Jakby tego było mało, przejeżdżający obok niej kierowca, bezlitośnie ją ochlapał. Wtedy zdarzyło się coś niezwykłego.

Najważniejsze wnioski wyciągamy z własnych pomyłek. A przecież wiele osób przed nami przechodziło podobną drogę i przestrzegało nas przed błędami. Nie przez przypadek słowa księdza Jana Twardowskiego "Śpieszmy się kochać ludzi…" są wciąż tak wymowne i aktualne.

32-letni Alex Roca jest pierwszą na świecie osobą z 76 proc. niepełnosprawnością, która w całości przebiegła maraton. Mężczyzna po ukończeniu biegu w Barcelonie wyznał, że chce być inspiracja dla innych.

Vitoria Bueno urodziła się bez rąk i ramion. Jednak nie przeszkodziło jej to w rozwijaniu talentu. Gdy była mała, mama zapisała ją do szkoły baletu. Dziś ma 18 lat i tańczy po mistrzowsku. Jej występ w "America's Got Talent: All-Stars" z pewnością przejdzie do historii.

Tytuł "Człowieka bez barier" otrzymał Maciej Oksztulski - jedyny polski niemówiący autysta z doktoratem. "Człowiekiem bez barier 20-lecia" został Piotr Pawłowski - dziennikarz i działacz społeczny, twórca platformy informacyjnej dla osób z niepełnosprawnościami "Integracja".

Urodziła się bez jednej ręki, z drugą zdeformowaną, a także z nie w pełni wykształconymi kończynami dolnymi. Jako nastolatka dowiedziała się, że jej niepełnosprawność jest spowodowana nieudaną aborcją.

Jesteśmy dziećmi Bożymi, zakochanymi w Czarnej Madonnie. Dlatego nie w autokarze, nie w pociągu, nie na ramionach innych braci pielgrzymów, ale na piechotę, jesteśmy w drodze do Częstochowy - powiedziała PAP koordynatorka 31. Pieszej Pielgrzymki Niepełnosprawnych na Jasną Górę Matylda Koselska.

- Kiedyś w dedykacji do książki wpisałem: „Z życzeniami wiary w to, że nie ma rzeczy niemożliwych”. I  zaraz pomyślałem, że to jest zdanie, w które już nie wierzę... Nie wszystko jest możliwe. Nie zawsze trzeba iść pod prąd – mówi Jan Mela w rozmowie z o. Tomaszem Nowakiem OP.

Szymon Łuszczki ma Zespół Downa. Już w wieku 10 lat marzył, by zostać projektantem mody. Dziś może powiedzieć, że to marzenie spełnił. Ludzie zobaczyli pokaz zaprojektowanych przez niego sukni.

W wieku 12 lat zachorowała na nowotwór kości. W wyniku choroby straciła nogę. Mimo to, Ewa Harapin dzisiaj pokazuje, że nawet w tak trudnej sytuacji można dalej spełniać marzenia.

Pacjenci z zespołem Downa są aniołami pośród nas. To jest nasz dodatkowy kosmos. Mam wśród nich grupę swoich wielkich przyjaciół - mówi pediatra i genetyk kliniczny prof. dr hab. n. med. Jolanta Wierzba, która od ponad 30 lat zajmuje się chorymi z trisomią 21.

{{ article.description }}