deon.pl / pzk
Czy ludzkim życiem rządzi ślepy los, czy też nad światem czuwa Boża Opatrzność? Seria tekstów podejmuje ten odwieczny dylemat, pokazując go z perspektywy Biblii, historii Kościoła, filozofii oraz codziennych doświadczeń człowieka. Autorzy przywołują historie św. Macieja, Boecjusza, Jana Pawła II czy rodziny papieża Franciszka, by ukazać, że nawet pozorne przypadki mogą prowadzić do odkrycia głębszego sensu i działania Boga w ludzkim życiu.
Jakub Przybylski OCD
W rozwój duchowy wpisane są doświadczenia zarówno światła, jak i ciemności. Początki relacji z Bogiem nacechowane są przejrzystością poznania oraz wzmożoną, ludzką aktywnością. Nie brak wówczas uniesień, zapału i lekkości. Modlitwa, owiana słodkim pyłem emocji, obfituje w piękne myśli, sprawnie budowane medytacje oraz poczucie zbyt szybko upływającego czasu. Jest to okres licznych postanowień i radości z przynoszonych przez nie owoców; czas porządkowania życia i odrzucania wszystkiego, co nie jest zgodne z boskim wzorcem. Wydaje się, że nie potrzeba wiele pisać o tym etapie - jest powszechnie znany i charakteryzuje go ogólne poczucie obfitości oraz duchowych sukcesów.
W święto św. Macieja Apostoła Jezus mówi do uczniów słowa, które mogą poruszyć każdego: "Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem". To Ewangelia o miłości, przyjaźni i odkrywaniu własnego miejsca w Kościele oraz w życiu. Chrystus nie szuka ludzi idealnych ani najsilniejszych, ale wybiera tych, którzy chcą trwać przy Nim i uczyć się prawdziwej miłości.
vaticannews.va / pzk
Pontyfikat Jana Pawła II był głęboko związany z maryjnością i przesłaniem z Fatimy. Zamach z 13 maja 1981 roku Papież odczytał jako znak opatrzności i wezwanie do jeszcze większego zawierzenia Matce Bożej. W rocznicę wydarzeń przypominamy związki Ojca Świętego z portugalskim sanktuarium i orędziem fatimskim.
Stanisława Celińska przez lata otwarcie mówiła o wierze, walce z alkoholizmem i chwili, w której zrozumiała, że sama nie da rady. "Z nizin zaczęłam wołać do Boga: Pomóż mi! Podnieś mnie!" – opowiadała w rozmowie z "Życiem Duchowym".
deon.pl / pzk
Objawienia fatimskie z 1917 roku pozostają jednym z najważniejszych duchowych znaków XX wieku. Maryja, ukazując się trojgu dzieciom, nie przyniosła sensacyjnych wizji przyszłości, lecz wezwanie do nawrócenia, modlitwy różańcowej i pokuty. Orędzie Fatimy wskazuje, że źródłem kryzysów świata jest oddalenie człowieka od Boga oraz próba budowania przyszłości wyłącznie według własnych „wizji”, bez słuchania Jego woli. Dlatego przesłanie to nieustannie wzywa do duchowego czuwania, rozeznawania i powrotu do Ewangelii. Fatima przypomina, że pokój zaczyna się w sercu człowieka, który ufa Bogu bardziej niż własnym planom i lękom.
Duch Prawdy, który "oznajmia rzeczy przyszłe" znaczy, że uzdolni nas, aby "powtarzać, ponownie zapowiadać, interpretować". Proroctwo chrześcijańskie to nie horoskop. Ono "polega na widzeniu teraźniejszości w świetle przeszłości Jezusa". To nie wizjonerstwo, lecz ufność i wiara.
deon.pl / pzk
Relikwie, ikony, święci i dewocjonalia od wieków pomagają wiernym wyrażać wiarę oraz budować poczucie bliskości Boga. Jednocześnie historia chrześcijaństwa pokazuje, jak łatwo autentyczny kult może przerodzić się w powierzchowną religijność, przesadę lub wręcz bałwochwalstwo. Gdzie przebiega granica między inspiracją a idolatrią? Czy obrazy i relikwie prowadzą do Boga, czy czasem zaczynają Go przesłaniać? Seria tekstów pokazuje teologiczne, historyczne i kulturowe napięcia wokół religijnych symboli oraz przypomina, że istotą kultu pozostaje relacja człowieka z Bogiem, a nie sama materia czy rytuał.
Biblia / mł
Bóg nas nie zostawia. Nie ignoruje naszych trudnych doświadczeń. Jeśli pozwala ci wejść w ciemność, jest tam razem z tobą, na wyciągnięcie ręki. A o tych, którzy Mu ufają, troszczy się i obiecuje im swoją obecność, wsparcie i pomoc. Oto dziesięć wersetów Pisma Świętego, które są wprost Bożymi obietnicami na czas kryzysu. Dla kogo? Dla każdego, kto weźmie je na poważnie...
Co z naszym mózgiem i duchowością robią media społecznościowe i sztuczna inteligencja? Z czym mierzy się katoliczka w sieci? Zapowiadamy nowy cykl naszych publicystek i instagramerek: Agaty Rusek i Magdaleny Urbańskiej.
ACI Prensa / pk
Dwójka młodych ludzi, wychowanych w rodzinach muzułmańskich, zdecydowała się przyjąć chrzest podczas tegorocznej Wigilii Paschalnej w hiszpańskim Getafe. 25-letni Jonas i 21-letnia Lourdes Angel opowiadają o swojej drodze wiary, która - jak podkreślają - zaczęła się od poszukiwań, a zakończyła odkryciem chrześcijaństwa jako odpowiedzi na duchową pustkę i osobiste doświadczenia.
Jezus przeżywa bardzo świadomie każdy moment swojego życia, także te dramatyczne wydarzenia, które Go czekają na krzyżu. W ostatnich godzinach życia ma świadomość, że uczniowie są smutni. Są jak płacząca Maria Magdalena przy grobie, bo mają Pana przed sobą, a nie rozpoznają Go. Tak dzieje się często, ilekroć skoncentrowani jesteśmy na swoich wyobrażeniach i smutkach, a nie na Panu.
Dbać o pamiętanie. To nie tyle zachęta do bycia ‘pamiętliwym’, co zaakceptowanie faktu, że bycie człowiekiem oznacza potrzebę uczenia się i bycia przygotowanym na ‘nowość’ każdej sytuacji. Uczeń Chrystusa uczy się siebie, świata, Boga. Jest wierny w słuchaniu, odważny i hojny w działaniu. Próby nadejdą. Dlatego Jezus zachęca do pamiętania i wierności.
Myśląc o wierze, można wpaść w pułapkę traktowania jej jako zestawu poglądów, które trzeba wyznawać, albo listy obowiązków, które należy sumiennie wypełniać (albo po prostu odhaczać). Tymczasem chrześcijaństwo to relacja. Wiara to nie są deklaracje, to nie są wzniosłe hasła wypisywane na sztandarach, ale żywa, pulsująca więź z Osobą. A relacja ma to do siebie, że nie opiera się na teoretyzowaniu, tylko na dostrzeganiu działania tej drugiej strony i na zaufaniu wobec niej, nawet jeśli to działanie nie zawsze wpisuje się w nasz przemyślany już wcześniej scenariusz.
‘Wy Mnie widzicie’. Jezus zapowiada swoje odejście, ale uczniowie ‘widzą Go’ w nowy, głębszy sposób. Jezus staje się naszym życiem. Widzimy Go w nas i siebie w Nim. Dokonuje się to przez ‘spełnianie przykazań i życie w Nim’. W ten sposób dokonuje się codzienne ‘widzenie Pana’.
deon.pl / pzk
Przyzwoitość i wyczucie sprawiedliwości to wartości, które rodzą się z uznania godności drugiego człowieka oraz odwagi stawania po stronie prawdy, nawet w sytuacjach ryzyka, presji lub społecznej obojętności. Ich źródłem są zarówno tradycja moralna i religijna, jak i doświadczenia historyczne pokazujące, że bez wrażliwości na krzywdę łatwo usprawiedliwić przemoc, nadużycia i wykluczenie. Przejawiają się w obronie słabszych, trosce o osoby skrzywdzone, solidarności z ubogimi czy sprzeciwie wobec systemowego zła. Największym wyzwaniem pozostaje dziś pokusa milczenia, relatywizmu i lojalności wobec instytucji kosztem człowieka. Fałszywe kroki pojawiają się tam, gdzie sprawiedliwość zostaje zastąpiona pozorem, a przyzwoitość ogranicza się do deklaracji zamiast konkretnych czynów.
YouTube / ojwojtek/ misyjnie.pl / radioemaus.pl
Wyobraź sobie, że porzucasz stabilną karierę chirurga w Poznaniu, by zamieszkać w jednym z najbardziej odizolowanych miejsc na ziemi. Miejsce, gdzie zamiast asfaltu masz błoto, zamiast klimatyzacji parną dżunglę, a zamiast spokojnych dyżurów plemienne wojny na maczety. Tak zaczyna się opowieść o ojcu Janie Jaworskim, Polaku, który w prowincji Chimbu na Papui-Nowej Gwinei stał się żywą legendą, łączącą precyzję skalpela z siłą modlitwy.
Jezus nie obiecuje swoim uczniom łatwej drogi. W Ewangelii według św. Jan mówi wprost o odrzuceniu, niezrozumieniu i sprzeciwie świata. To trudne słowa, ale jednocześnie niezwykle prawdziwe także dziś.
deon.pl / pzk
Czy patriotyzm może prowadzić do Boga, a kiedy staje się niebezpiecznym bożkiem? Zebrane teksty pokazują, że chrześcijańska miłość do ojczyzny wyrasta z odpowiedzialności, pamięci i troski o dobro wspólne, ale traci swój sens, gdy przeradza się w wykluczający nacjonalizm. Wiara może wzmacniać naród poprzez solidarność, szacunek i moralną jedność, jednak staje się zagrożona wtedy, gdy religia zostaje podporządkowana ideologii lub polityce. „Zdrowy” patriotyzm nie ubóstwia narodu, lecz pozostaje wierny sumieniu, Ewangelii i godności każdego człowieka – także obcego, słabszego czy myślącego inaczej.
Ekumenizm i powszechność zbawienia. Jezus oddaje swoje życie za ‘wszystkie owce’. Mówi raczej o ‘jednej trzodzie’ a nie o ‘jednej zagrodzie’. Jezus nie jest zbawicielem struktur, form organizacyjnych. Dlatego też musimy uwolnić nasze myślenie i pragnienia od obrazów naszych ‘klatek religijnych czy świeckich’. Bóg chce, byśmy byli ‘jednym Kościołem’, wspólnotą wolnych osób, żyjących, jak jeden lud sióstr i braci.
{{ article.description }}