Słowa z Krzyża. "Zaprawdę, powiadam ci, jeszcze dziś będziesz ze Mną w raju"

Nadzieja niejako nadaje orientację, wskazuje kierunek i cel chrześcijańskiej egzystencji. Właśnie ta nadzieja była iskrą pobudzającą serce "dobrego łotra", a wraz z nim każdego człowieka, który uświadamia sobie olbrzymi ładunek nieskończonego Bożego miłosierdzia - pisze ks. Wiesław Baniak SDC w komentarzu do drugiej z siedmiu ostatnich mów Jezusa na krzyżu.

"Zaprawdę, powiadam ci, jeszcze dziś będziesz ze Mną w raju" (Łk 23, 43)

Ojciec święty Franciszek w bulli "Spes non confundit" w punkcie 18. pisze o nadziei, która "wraz z wiarą i miłością, tworzy tryptyk 'cnót teologalnych'", które wyrażają istotę życia chrześcijańskiego (por.1 Kor 13.13; 1Tes 1,3). W ich nierozerwalnym dynamizmie nadzieja jest tą, która niejako nadaje orientację, wskazuje kierunek i cel chrześcijańskiej egzystencji. Właśnie ta nadzieja była iskrą pobudzającą serce "dobrego łotra", a wraz z nim każdego człowieka, który uświadamia sobie olbrzymi ładunek nieskończonego Bożego miłosierdzia.

"Mieć nadzieję, to oczekiwać z oświeconym zaufaniem czegoś, czego nie znamy, od Tego, od którego poznaje się miłość. I otrzymujemy w takiej mierze, w jakiej ufamy… Powierzyć się naprawdę Bogu, znaczy zaufać Jemu. To zaufanie staje się prawdziwe, gdy Boga traktuje się jako Boga, czyli Wszechmogącego i nieskończenie dobrego nie zostawiając w sobie miejsca na niepokój, ale należy sprowadzić go do milczenia, gdyż nasza nadzieja nie może tolerować niepokoju...

W momentach cierpienia nikt nas nie pyta, czy jesteśmy mocni. Nie pyta się ziaren zboża gdy się je mieli, czy są mocne i twarde, ale żeby pozwoliły uczynić z siebie mąkę na chleb. To, o co prosi Bóg, to wierzyć w Niego, w Nim pokładać nadzieję, gdyż On jest wszechmocny jako Bóg. Mieć nadzieję, nawet gdy jesteśmy przybici do ziemi, unieruchomieni, ale z żywą nadzieją, niezniszczalną" - pisała ponad sto lat temu nawrócona ateistka i marksistka Madeleine Delbrêl. Dziś te słowa stają się ważne jak zapomniana w ciągu dnia lampa, ale gdy nadchodzi wieczór odkrywamy jej potrzebę i konieczność jej blasku.