Czy umiesz cieszyć się owocami swoich działań?

Nie jestem team „postanowienia noworoczne” ani „nowy rok, nowa ja”, ale jednocześnie bardzo lubię ten moment dziwnego około świątecznego zawieszenia codziennej bieżączki (24 grudnia - 6 stycznia), który pozwala złapać oddech i z niejakiego dystansu zerknąć na to, co za mną, a co przede mną. Rozglądając się zatem po swoim życiu, od kilku tygodni chodzę i nasłuchuję, co tam Góra mi sugeruje. W ubiegłym roku, mniej więcej o tej samej porze, na różne sposoby i różnymi kanałami mówiła dość często i wyraźnie: „Bój się i rób”. A ja - posłuszna wewnętrznym natchnieniom - odważyłam się zrobić rzeczy, których bym się nie spodziewała! I co? I nic. 

Rachityczne wyniki, mikrusowe wpływy, niewielu ludzi, którym moja praca, podejmowane wysiłki czy realizowane marzenia pomogły. Patrzę na wszystko, co - w ludzkim mniemaniu - osiągnęłam w minionym roku  i uśmiecham się z czułością. Niewielkie, nie instagramowe, momentami, muszę przyznać, że nawet niezjadliwe te owoce … Ale jednak są! I widzę w nich nie tylko moje zaangażowanie, determinację i wysiłki, lecz także wyraźne Boże towarzyszenie. Czy potrafię się nimi ucieszyć? Nawet jeśli nie są one takie, jakich oczekiwałam? O jakich marzyłam? 
Im dłużej przyglądam się minionym miesiącom, tym głębszą radość i wdzięczność czuję. Ale nie jest też tak, że zupełnie obojętne mi jest poczucie rozczarowania czy zwątpienia. Pojawiają się pytania: „Co dalej?” i „Gdzie mnie widzisz, Boże, w tym roku?”. Przyznam nawet, że z niejaką obawą nasłuchuję, czy aby przypadkiem nie usłyszę: „No, właśnie tu gdzie jesteś. Tu cię chcę i ani kroku dalej”. Ten podskórny lęk pokazuje mi jasno, że sidła porównywania się złapały i mnie w pułapkę. 

Cieszę się jednak, że mam w sobie tyle dojrzałości duchowej, by potraktować ten stan, jak … świąteczne spotkanie przy stole. Takie, podczas którego mamy okazję spędzić czas i z tymi, z którymi to czysta radość, jak i z tymi, z którymi nam trudno. W centrum stoi krzyż i świeca. Chwała Bogu, widzę to światło jasno i wyraźnie, dzięki czemu łatwiej mi zachować pokój serca i sycić wzrok nadzieją płynącą z tej Obecności. Wiem, Kto ma być w centrum moich myśli i zachowań, a to jest najważniejsze. Nawet gdy zgryźliwy tandem - wujek Rozczarowanie i ciocia Zwątpienie - raz po raz punktuje to i owo. 

Jak więc cieszyć się owocami? Po pierwsze, szczerze i z uśmiechem. Jeszcze nikt - no może poza kultowym „królem” Julianem z „Madagaskaru” (kojarzycie? To ten od „wyginam śmiało ciało”) - nie doświadczył głębokiej radości i satysfakcji, karmiąc się kłamstwami i nazywając maleńką eko marchewkę Gwarantem Bezpieczeństwa Żywieniowego Całej Populacji Królików w Polsce. Ale już serdeczna i czuła autoironia może wydatnie pomóc w radzeniu sobie z tym, że życie rzadko kiedy jest bajką i frustracje w odniesieniu do podejmowanych wysiłków prędzej czy później mogą nam dać tak po prostu w kość. 

Po drugie, zawsze warto cieszyć się niespiesznie i w doborowym gronie. Pan Bóg nie przypadkowo wszedł w czas człowieka i w niesłychaną bliskość z ludźmi. Wśród tych, którzy dość dobrze Go znają, nie bez powodu ma ksywę „Fan procesu” i „Miłośnik relacji”. Żeby celebrować, ucieszyć się czymkolwiek, to trzeba na to coś najpierw czas „poświęcić”, a potem zarezerwować równie wydatny czas na smakowanie owoców swoich wysiłków. Obawiam się, że „sylwestrówka” niekoniecznie może wystarczyć, by z głowy do serca (albo odwrotnie!) dotarła radość z tego, co już za nami. Zwłaszcza jeśli nie jesteśmy typem ludzi, którzy na świat i siebie patrzą przez różowe okulary. Tu jednak doborowe towarzystwo - ludzi mądrych, życzliwych i znających cię od różnych stron - może pomóc zauważyć i nazwać to, co nie rzuca się bezpośrednio w oczy. Może to kochający mąż, wrażliwa córka albo bliski przyjaciel powie ci: „Ale zobacz, może tych pomidorów nie starczy na 10 słoików ketchupu, ale ilu kanapkom nadadzą one niepowtarzalnego smaku!”. Albo zwróci twoją uwagę na jakiś nie oczywisty fakt: "owoce mizerne, ale ile nowej wiedzy masz w głowie!".

Więc po trzecie, wszelkie owoce cieszą, gdy widzimy je w perspektywie. Media i smartfonoza spłyciły nasze umiejętności analityczne i wnikliwość w obserwacji rzeczywistości, która jest dynamiczna i w swej sieci przyczyn, skutków i konsekwencji - tak po prostu skomplikowana. Kiedy jednak weźmiemy oddech i zaczniemy patrzeć szerzej i głębiej zobaczymy znacznie więcej. Wszystkie pokonane trudności i niesprzyjające okoliczności, tych, co nas w drodze wspierali i tych, którzy z tego, co zebraliśmy, będą korzystać. Ten obraz może przynieść nam o wiele głębszą satysfakcję niż sam efekt podjętych przez nas wysiłków. 

A po co to całe przyglądanie i świętowanie owoców mijających dwunastu miesięcy? Po to, byśmy nie dali się zarazić ślepocie na dobro i nie wnieśli w 2026 wirusa niewdzięczności. Po to, byśmy zauważyli i nazwali to, co przyniosło korzyści nam, naszym bliskim i bliźnim i po to, byśmy - kierowani Duchem Świętym - podejmowali mądre i rozsądne decyzje, jak przeżywać każdy kolejny dzień nowego roku. Sama uważnie nasłuchuję i zdaje mi się, że słyszę już Słowo, które Pan Bóg daje mi jako drogowskaz na najbliższe miesiące. Ale poczekam jeszcze chwilę, podziwiając w ciszy owoce tego, gdzie mnie doprowadził i adorując ten niesamowity fakt, że dla mnie i dla ciebie się wcielił. Przecież wiem, że nie mam czasu. Czas ma Pan Bóg. On go stworzył. I ten rok nie będzie ani „mój”, ani „twój”, ani nawet „nasz”. Tylko Jego. Bo do Boga należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy (Ps 24,1).