Wiara

Jest patronem prawników kościelnych, studentów prawa i adwokatów. Przeżył ponad 100 lat. Napisał wiele dzieł zbierających i porządkujących prawodawstwo kościelne. Miał ścisły umysł prawnika. Naczelną zasadą dla niego był porządek, ład. Był zwolennikiem solidnej pracy, bez szukania widowiskowych efektów. Kierował się przekonaniem, że najwięcej dobrego dla świata robi ten, kto porządkuje własne sprawy. 7 stycznia Kościół wspomina św. Rajmunda z Peñafort.

Zazdrość to jeden z siedmiu grzechów głównych, wykroczenie przeciw miłości bliźniego. Jak przestać zazdrościć? Kiedy znamy siebie, swoje miejsce, swoją misję i nie musimy umniejszać innych, prócz samych siebie i swoich lęków, wtedy pokonujemy pokusę zazdrości.

To już 68. odcinek podcastu „Tak myślę” Tomasza Terlikowskiego. Śmierć papieża Benedykta XVI; jak papież senior zapisał się w pamięci polskich biskupów i innych hierarchów kościelnych; rozmowa z ks. dr Przemysławem Sawą o teologii Benedykta XVI, jego zaangażowaniu i misji; redaktor Terlikowski wyjaśnia, czy ujawnienie danych dziecka skrzywdzonego w aferze pedofilskiej może być moralnie usprawiedliwione i mówi o stanowisku Kościoła w tej sprawie; rozmowa z Robertem Fidurą o lęku, jaki osoby skrzywdzone czują przed ujawnieniem ich tożsamości – o tym Tomasz Terlikowski mówi w najnowszym odcinku podcastu „Tak myślę”.

W południe przed sceną na Rynku Głównym w Krakowie spotkały się królewskie orszaki, które zmierzały do centrum z trzech stron miasta. Reprezentujący je królowie oddali przy żłóbku na scenie hołd, następnie rozpoczęło się wspólne kolędowanie.

Od samego początku chrześcijanie byli przekonani, że Mesjasz narodził się nie tylko dla Żydów, ale dla całej ludzkości. Mędrcy czy Królowie uobecniają przekonanie, że człowiek ma wyczucie sacrum, że ma wyczucie spraw Bożych i że może spotkać Boga na wiele sposobów. Wiele dróg prowadzi do Boga: stworzenie, rozum, nauka, sumienie. Bóg może się posłużyć wszystkim, by nas przyciągnąć do siebie.

W czasach kryzysu wiary, który niestety dotyka także duchowieństwo, ciekawi, ale i pociąga wiara Josepha Ratzingera - zmarłego niedawno papieża seniora, Benedykta XVI. To wiara przekazywana przede wszystkim w rodzinie, opierająca się wszelkim formom ideologizacji, korzystająca z dorobku myśli teologicznej i historycznej, ale pozostająca wiarą prostą, osobistą i przemieniającą życie.

Wspominany 5 stycznia Jan Nepomucen Neumann urodził się w cesarstwie austriackim, dzisiaj w Czechach, ale całe swoje dorosłe życie spędził w Ameryce Północnej. Tu został kapłanem, zakonnikiem i biskupem. Przyjął obywatelstwo Stanów Zjednoczonych. Jest pierwszym mężczyzną, obywatelem USA, który został kanonizowany. Poznajmy historię jego życia i działalności.

Zdarza się często, że odczuwamy lęk przed wszechwiedzą Boga. Świadomość, że Bóg wie o nas wszystko czasami krępuje, onieśmiela i zawstydza. Wszystko z powodu słabości, grzechu, braku konsekwencji. Szatan wykorzystuje ten lęk, byśmy się nie stali uczniami Pana.

Początek roku kojarzy nam się z postanowieniami, zmianą nawyków i planami na kolejne 12 miesięcy. Jednak zanim zaczniemy planować, warto jest się przyjrzeć poprzednim dwunastu miesiącom, zadać sobie konkretne pytania o swoje życie i wydarzenia minionego roku i zrobić roczny rachunek sumienia.

Po ukończeniu trylogii o Jezusie Benedykt XVI odetchnął z ulgą. Doprowadził do końca pracę nad tekstem, który leżał mu na sercu, wypełnił przedsięwzięcie, które miało się przyczynić do nadania sensu jego pontyfikatowi. Letni odpoczynek w Castel Gandolfo, inaczej niż w poprzednich latach, nie pomógł mu odzyskać sił fizycznych i wydobyć się ze stanu wyczerpania, który towarzyszył mu od podróży do Meksyku i na Kubę. Na początku września poruszyła go wiadomość o śmierci kardynała Martiniego, z którym widział się kilka miesięcy wcześniej w Mediolanie. Jednocześnie zbliżała się data zaplanowanej już dawno podróży do Libanu, gdzie miał przekazać lokalnym biskupom adhortację apostolską zawierającą wnioski ze zgromadzenia specjalnego Synodu Biskupów dla Bliskiego Wschodu, które odbywało się w Rzymie od 10 do 24 października 2010 roku - pisze Elio Guerriero w książce "Świadek prawdy. Biografia Benedykta XVI", której fragment publikujemy.

Mamy za sobą święta: czas duchowych przeżyć, rodzinnej wspólnoty i dobrego jedzenia. Czas, w którym wielu nie mogło się powstrzymać, aby nie przegryźć tego i owego, a teraz z niesmakiem sprawdzają swoje brzuszki i boczki, złoszcząc się na siebie, że tu i tam - niestety - przybyło. Przy okazji ze zgrozą myślimy, że kiedy już po tym trochę marnym życiu dostaniemy się do nieba i zasiądziemy tam do uczty, to też nie będziemy mogli się powstrzymać. Czy w takim razie w niebie nam się przytyje? Nic podobnego - w niebie wszyscy będziemy “vege”.

Święty Jan pisze te słowa kilkadziesiąt lat po fakcie spotkania z Jezusem. To było dla niego tak ważne, że nawet zapamiętał godzinę!

- Dziś rządzi "teologia kota". Mam wrażenie pozornego posłuszeństwa, które wynika z tego, ze w centrum mojego życia duchowego jest moja pobożność i religijność, a nie to, czego moja wspólnota, Kościół ode mnie oczekuje, czego ode mnie chce - mówi Michał Frąckowicz, świecki ewangelizator związany z Mocnymi w Duchu.

Początek nowego roku to czas, kiedy wprowadzamy w swoje życie różne postanowienia, pragniemy coś zmienić. Dla ludzi wierzących oraz tych, którzy chcą rozpocząć życie z Bogiem to okres przemyśleń na temat tego, jak pogłębić Nim relację. Zapytaliśmy czytelników DEON.pl, jakie są ich pomysły na zbliżenie się do Boga.

Słowo "hierarchia" wprowadza do kościelnej komunii kategorię „panowania”. Nie sposób tu uniknąć skojarzeń z krytykowanymi przez Jezusa „władcami” i ich metodami działania. Zastrzeżenia budzi ukazywanie wspólnoty wierzących jako drabiny zstępujących stopni, od papieża do katechumena, co trudno uzgodnić z fundamentalną równością wszystkich członków Kościoła - pisze ks. Marek Jagodziński w książce "Kościół komunii".

- Na te tematy wypowiada się wielu. Pozwólcie, że napiszę, jak ja to osobiście widzę - napisał na swoim facebookowym profilu ks. Wojciech Węgrzyniak. Krakowski biblista wymienił pięć środków, które wydają się na pozór skuteczne, ale wcale nie pomagają wrócić ludziom do Kościoła.

Kościół zachęca nas 3 stycznia do oddania czci Najświętszemu Imieniu Jezus. To imię własne Wcielonego Słowa, nadane mu przez samego Ojca niebieskiego. Do Maryi przyszedł Anioł Gabriel, aby Jej oznajmić: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna i nadasz Mu imię Jezus”. Anioł zjawił się także św. Józefowi we śnie i powiedział: „nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”.

Duchowe rozeznanie narażone jest na pomyłkę lub pokusę. Doświadczenie religijne wymaga więc szukania i weryfikowania prawdziwej woli Bożej.

Wielu katolików co roku w styczniu robi postanowienie, że będzie regularnie czytać Pismo Święte. Najlepiej, oczywiście, codziennie. Jednak życie szybko weryfikuje plany i okazuje się, że znalezienie czasu na codzienne czytanie Biblii nie jest wcale takie łatwe, jak się na początku wydawało.

O pułapce, w którą wpadamy także jako ludzie wierzący na początku nowego roku i o najlepszej perspektywie, która pomaga się z niej uwolnić, mówi Marcin Zieliński.

{{ article.description }}