Judasz i Piotr. Obaj byli blisko Jezusa. Zostały im powierzone ważne prawdy i funkcje dla dobra wspólnoty. Obydwaj zawiedli. Uczestniczę w ich dramacie, bo we wszystkich ich rozterkach mogę odnaleźć cząstkę siebie. Ale za obu z nich Jezus oddał swoje życie. I dlatego do każdego z nas mówi: ‘Przyjacielu – ty pójdź za Mną!’.
"Ludzie często mówili, że Kołyma to ziemia przeklęta. Było tam tak wiele zła, śmierci, przekleństw, bólu i nienawiści, że to miejsce nimi przesiąkło. Wbijanie krzyża w tę ziemię i jej drżenie to symbol tego, co dzieje się w rzeczywistości duchowej, kiedy stawiamy krzyż w środku naszego grzechu, nędzy, słabości i niemocy oraz rzeczy, z którymi sobie nie radzimy. Wtedy cała rzeczywistość zła duchowego drży, a Jezus przejmuje kontrolę nad naszym «terytorium». I myślę, że to jest możliwe dla każdego z nas. Kiedy nam się wydaje, że nie możemy nic zrobić, nic zmienić, kiedy myślimy, że nic nie działa, odważmy się wykopać dół w środku siebie i postawić tam krzyż Jezusa. Nie swój własny, ale krzyż Jezusa. I niech wszystko drży i niech ta ziemia się trzęsie! To dla mnie obraz Wielkiego Piątku" - mówi siostra Małgorzata Słomka SM, szarytka, która spędziła 10 lat na Kołymie w Rosji.
- W naszej codzienności „groby” to nie są tylko wielkie dramaty. To są też te wszystkie momenty, kiedy coś w naszym życiu się kończy i nie bardzo wiemy, jak to unieść, miejsca, gdzie nie ma życia. I wtedy pojawia się w nas taka pokusa, żeby albo od tego uciec, albo bardzo szybko to „zamknąć”, zagadać, przykryć czymś nowym - mówi Agata Rusek w rozmowie z Magdą Urbańską.
![Nie zagłuszaj bólu, nie przyspieszaj pocieszenia. Przyjmij ciszę zamiast rzucać się w działanie [Siedem Boleści]](https://static.deon.pl/storage/image/core_files/2026/4/2/42e3644d41a845a0f028a15a6e85e2c1/png/deon/articles-thumb-normal-breakpoint-default/nie-zagluszaj-bolu-nie-przyspieszaj-pocieszenia-przyjmij-cisze-zamiast-rzucac-sie-w-dzialanie-siedem-bolesci.png "Nie zagłuszaj bólu, nie przyspieszaj pocieszenia. Przyjmij ciszę zamiast rzucać się w działanie [Siedem Boleści]")
Jesteśmy wraz z Jezusem i uczniami w Wieczerniku. To szczególny moment w życiu Pana i wszystkich Jego uczniów. Umycie nóg Apostołom zastępuje w Ewangelii św. Jana ustanowienie Eucharystii. Ja też uczestniczę w Ostatniej Wieczerzy, przyglądam się, słucham i kontempluję to szczególne wydarzenie.
DEON.pl / mł
Wielki Czwartek to jeden z dni, w które można uzyskać odpust zupełny. Co konkretnie trzeba zrobić?
Herezje w liście episkopatu? Czy biskupi uważają, że istnieje alternatywna droga zbawienia dla wyznawców judaizmu? Jakaś specjalna Boża łaska, bajpas omijający Chrystusa? Czy stwierdzenie, że Żydzi wciąż są narodem wybranym jest zgodne z nauczaniem Kościoła? O co w ogóle cała ta awantura? O tym rozmawiamy dziś w Podcaście Jezuickim, którego gościnią po raz kolejny jest teolożka s. Tereza Huspekova.
Diecezja Sosnowiecka / X / red
Bp Artur Ważny w opublikowanym w Wielki Czwartek nagraniu na platformie X przypomniał o wyjątkowym znaczeniu kapłaństwa i Eucharystii. Hierarcha podkreślił, że to właśnie przez posługę kapłanów Chrystus pozostaje obecny w Kościele, a wierni mogą spotykać Boga w Eucharystii.
Czy Ostatnia Wieczerza była pierwszą mszą w historii? W którym dniu się odbyła? Czy mógł to być zwykły, uroczysty posiłek, któremu Ewangeliści później nadali znaczenie? Te i inne kwestie wyjaśnia Uwe Michael Lang, niemiecki ksiądz i teolog, który był m.in. konsultorem Urzędu ds. Celebracji Liturgicznych Papieża w książce "Krótka historia mszy rzymskiej". Publikujemy fragment.
Ostatnia Wieczerza należy do tych scen z Ewangelii, które wydają się wszystkim dobrze znane. W naszej wyobraźni często wygląda podobnie: długi stół, Jezus pośrodku, apostołowie siedzący obok siebie, poważna atmosfera i moment, w którym pada zapowiedź zdrady. Problem w tym, że ten obraz jest w dużej mierze efektem późniejszej tradycji artystycznej, a nie wiernym odtworzeniem realiów historycznych. Jeśli spróbujemy spojrzeć na wydarzenia z Wieczernika oczami ludzi żyjących w I wieku, zobaczymy coś znacznie głębszego niż tylko pożegnalny posiłek Jezusa z uczniami.
jh
Wielu ludzi wciąż nosi w sobie obraz Jezusa, który wobec cierpienia i śmierci pozostaje całkowicie spokojny, jakby wszystko znosił bez drżenia, bez wewnętrznego bólu, bez ludzkiego lęku. Taki obraz wydaje się pobożny, ale w gruncie rzeczy oddala nas od prawdy Ewangelii. Jezus nie był kimś, kto tylko „odegrał” ludzkie cierpienie. Nie przeszedł przez mękę jak przez wcześniej napisany scenariusz, w którym nie ma miejsca na prawdziwe emocje. Ewangeliczny opis modlitwy w Ogrójcu pokazuje coś odwrotnego: Jezus stanął wobec śmierci naprawdę, całym swoim człowieczeństwem. Według tekstu z Jezuici.pl właśnie tam widać, że miał świadomość nadchodzącej, trudnej śmierci i że się jej bał.
Pozorna pokora Piotra. Sprzeciw Szymona wobec umywania nóg przez Pana sprawia wrażenie uniżenia i pokory, ale w istocie jest oznaką niezrozumienia istoty i ‘samowystarczalnością’, która jest przeszkodą w przyjęciu Bożego przebaczenia. Jezus przestrzega uczniów przed pokusą polegania na sobie i praktycznym odrzuceniem uniżenia i krzyża.
Triduum Paschalne to nie religijny serial historyczny w trzech odcinkach, ani teatr – to „święta gra”, w której stawką jest nasza tożsamość. Choć kalendarz rozciąga liturgię na kilka dni, to teologia podpowiada, że celebrujemy niepodzielną tajemnicę rozciągniętą w czasie – od wieczornej Mszy Wieczerzy Pańskiej po nieszpory zmartwychwstania. To unikalny moment, gdy kolory, gesty i milczenie mówią głośniej niż setki kazań, wprowadzając nas w sam środek Bożej „misji ratunkowej”.
Wielkanocny koszyczek to coś więcej niż tylko barwna tradycja, to precyzyjna mapa ludzkiego losu rozpięta między cierpieniem a odzyskaną godnością. Podczas spotkania w krakowskim Szpitalu Specjalistycznym im. Ludwika Rydygiera kard. Grzegorz Ryś pokazał, że w chrzanie, winie i chlebie ukryta jest prawda o każdym z nas. Te symbole nabierają szczególnej, niemal namacalnej mocy w miejscu, gdzie codzienność zbyt często smakuje goryczą choroby i ograniczeń.
jh
Święconka, jajka, pisanki i śmigus-dyngus. Robimy to co roku, często bez zastanowienia. Tymczasem za tymi prostymi gestami stoją znaczenia starsze niż sama tradycja – i głębsze, niż się wydaje.
Judasz był blisko Pana. Jak inni uczniowie uczestniczył w życiu Apostołów. Świętokradztwo to wielki grzech, a mimo to Jezus powie do Judasza w Getsemani - "Przyjacielu". Dramatem Judasza jest odrzucenie miłosierdzia.
deon.pl / pzk
Nieuleczalna choroba to jedna z najtrudniejszych konfrontacji w życiu człowieka – moment, w którym diagnoza burzy dotychczasowy porządek i zmusza do zmierzenia się z własną kruchością. Reakcje bywają skrajne: od zaprzeczenia i buntu, przez rozpacz, aż po stopniową akceptację. Choć naturalna jest ucieczka od tej prawdy, możliwe staje się także jej oswojenie – poprzez wsparcie bliskich, opiekę specjalistów czy duchowe przepracowanie cierpienia. Sposób przeżywania choroby zależy nie tylko od jednostki, lecz także od społecznych wyobrażeń o cierpieniu, śmierci i „właściwych” emocjach, które często utrudniają szczere przeżywanie bólu.
DEON.pl / red
Wielkanoc to najważniejsze święto w kalendarzu katolickim, czas odnowy duchowej i świętowanie Zmartwychwstania Chrystusa, które przynosi ogrom łaski. Aby mocno przeżyć ten wyjątkowy okres, warto pamiętać o kilku kluczowych elementach, które pomagają oczyścić serce, wzmocnić wiarę i doświadczyć prawdziwej wspólnoty. Oto pięć rzeczy, które każdy katolik powinien zrobić przed Wielkanocą.
archidiecezja.lodz.pl/dm
Czy jest coś, co ukrywam przed Bogiem? O czym Mu nie mówię, o czym z Nim nie rozmawiam? – pytał kard. Krajewski podczas porannej Eucharystii celebrowanej w Wielki Wtorek w katedrze św. Stanisława Kostki w Łodzi.
DEON.pl / red
Odchodzenie młodych do Kościoła to nie jest prosta historia o byciu obojętnym. Pokolenie Z nie tyle odrzuca wiarę i religię, ale coraz częściej nie potrafi jej odczytać. W świecie krótkich form, emocji i natychmiastowej komunikacji tradycyjny język wiary brzmi jak przekaz z innej epoki. Problem nie musi więc dotyczyć samych wartości, ale tego, w jaki sposób są one dziś komunikowane.
DEON.pl / red
Jeszcze dekadę temu Wielki Post kojarzył się z ciszą kościołów, nabożeństwami drogi krzyżowej i rekolekcjami w szkolnych salach. Dziś coraz częściej zaczyna się… od powiadomienia na smartfonie. Transmisje mszy na żywo, rekolekcje na YouTube, modlitwy prowadzone przez aplikacje – wiara wchodzi w przestrzeń algorytmów i platform. Pytanie nie brzmi już, czy Kościół jest obecny w internecie, ale czy potrafi w nim naprawdę konkurować o uwagę wiernych.
{{ article.description }}