Imiona świętych

Jest to imię żeńskie pochodzenia włoskiego (Violetta). Włoskie zdrobnienie pochodzi od łacińskiego -viola- - -fiołek-. Wioletta należy do do imion nowych w Polsce, pojawiło się XIX wieku.

Imię pochodzenia greckiego; składa się z członów: bio- (- bios) 'życie' i -m-dos 'rada'. Postać z nagłosowym W- zamiast B- jest wynikiem bizantyńskiej zmiany -b- - -w-. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Viomadus, Biomadus, gr. Biom-dos, ang., niem. Wiomadus, Wiomad, Wiamed. Wiomad, arcybiskup Trewiru. Wywodził...

Jest to imię wywodzące się z łacińskiego nomen gentilicium Virgilius, czyli 'członek rodu Virgilia'. Takie gentilicium nosił słynny antyczny poeta Publius Virgilius Maro. Przypuszcza się, że gentilicium Vergilius / Virgilius pochodzi z języka etruskiego. Imię to w Polsce bardzo rzadko jest używane. Odpowiedniki...

Jest to imię łacińskie, pierwotnie gentilicium (gens Virginia). Wywodzi się ze starszej formy Verginia mającej swe źródło w etruskim słowie vercna. Ród Wirginiuszów miał kilka gałęzi tak patrycjuszowskich, jak i plebejskich. Z rodu tego pochodziło wielu konsulów rzymskich i trybunów ludowych, np.: Opiter...

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie wtórne cognomen utworzone sufiksem -ianus, oznaczającym przynależność do kogoś, od pierwotnego Vir 'mężczyzna, bohater'. Cognomina z sufiksem -ianus, -anus były charakterystyczne dla wyzwoleńców i adoptowanych. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Virianus, ang., niem....

Imię o niepewnej etymologii. Najprawdopodobniej jest to germańska dialektalna forma synkopowana łacińskiego Virundus 'ten, który powinien stawać się zielony, stawać się silny, mocny'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Wirnto, Virntus, Virundus, niem. Wirnto. Wirnto, opat w Formbach. Wywodził się z rycerskiego...

Imię pochodzenia germańskiego, spieszczenie (przez skrócenie) imienia złożonego Werichard, Werhard. Człon wer- - w-ra to łac. verus 'prawdziwy'. Zmiana - - i jest wynikiem podwyższenia artykulacji długiego -. Odpowiedniki obcojęz.: łac., ang., niem., wł. Wiro. Wiro z Odilienbergu. Żył w VII stuleciu,...

Jest to oboczna forma imienia BESARION. Wisarion Sarai. Urodził się w 1741 r. w Bośni. Mnichem został w Ławrze Św. Saby pod Jerozolimą. Gdy wrócił do ojczyzny, wstąpił do klasztoru Pacra, gdzie też potem był proboszczem. Po drugiej wyprawie do Ziemi Świętej działał w Siedmiogrodzie; zastał tam szczególną...

Imię pochodzenia łacińskiego. Genetycznie żeńska forma cognomen Visia od męskiego Visius powstałego na podstawie wyrażenia chrześcijańskiego visio divina 'oglądanie, widzenie Boga'. Odpowiedniki obcojęz.: łac., ang., niem., wł. Visia, Vissia. Wisja z Fermo. Baroniusz umieścił ją w swym martyrologium...