Imiona świętych

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen, w którego funkcji występuje stopień najwyższy przymiotnika verus 'prawy, prawdziwy, rzetelny'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Verissimus, wł. Verissimo. Werissimus, Maksyma i Julia, męczennicy lizbońscy. Zbadano wczesne dzieje ich kultu. Okazało się...

Imię pochodzenia germańskiego, złożone z członów: weren- / wern- 'bronić' (swn. warn-n 'strzec się, mieć się na baczności') i -her (swn. heri) 'drużyna wojskowa, wojsko; dowódca wojskowy'. U nas występuje od XIV w. w formach: Wiernierz, Wiernarz, Warnasz, Warnek, Wiernek, Wiernic, Wierniec, Wierusz,...

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie wtórne cognomen Verulus / Verolus, utworzone zdrabniającym sufiksem -ulus / -olus od pierwotnego Verus, którego podstawę stanowi przymiotnik pospolity verus, -a, -um 'rzetelny, prawy, słuszny'. Odpowiedniki obcojęz.: łac., ang., niem. Verolus, Verulus, fr....

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie spieszczenie cognomen Veranus lub skrócona forma germańskiego imienia dwuczłonowego typu: Werihart, Werhard, w którym pierwszy człon wer- (płdgerm. v-ra) 'prawdziwy' wywodzi się z łacińskiego verus. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Vero, Veron, Veronus, ang., niem....

Jest to włoska forma skrócona imienia WERONIKA lub też żeński odpowiednik imienia WERON. W polskich źródłach jako spieszczenie (przez skrócenie) Weroniki poświadczone jest od XIII w. w formach: Werona, Weruna, Weronka i Werunka. Odpowiedniki obcojęz.: łac., ang., niem., wł. Verona.

Jest to późnorzymska forma imienia greckiego (macedońskiego) Berenik- (zob. BERENIKA). W wiekach średnich imię to tłumaczono jako ier- eik-n 'święte oblicze' i łączono z tym podanie o -chuście Weroniki-. Imię to znane jest w Polsce od średniowiecza, choć nigdy nie zyskało dużej popularności. Formy spieszczone...

Jest to imię persko-ormiańskie, od pierwiastka vardhan 'rosnąć, powiększać się'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Verthanes, wł. Vertanes. Wertanes, katolikos Armenii. Był najstarszym synem Grzegorza Oświeciciela. Urodził się w Cezarei Kapadockiej około 275 r. Gdy doszedł do pełnoletności, zawarł małżeństwo,...

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen, w którego funkcji użyty został przymiotnik pospolity verus, vera, verum 'rzetelny, mówiący prawdę, szczery, sprawiedliwy'. W Polsce notowane od XIV wieku w formie Wierusz. Odpowiedniki obcojęz.: łac., ang., niem. Verus, fr. V-re, wł. Vero. Hagiografowie...

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie wtórne cognomen, utworzone sufiksem -icus od WERUS. Vericus to 'pochodzący od Verusa, syn Verusa'. Może to być również imię germańskie, złożone z członów: wer- (swn. w-r-) 'prawda' i -rich 'władający'. W Polsce brak poświadczeń jego występowania. Odpowiedniki...