Imiona świętych

To hiszpańskie patronimicum od imienia Alvaro (łac. Alvarus), o znaczeniu 'syn Alwara'. Alwar z kolei to imię germańskie złożone z elementów: all- 'wszystko' i -war 'obrona, stróż' (por. polskie warta). Odpowiedniki obcojęz.: łac. Alvarus, hiszp., wł. Alvaro. Wśród licznych wybitnych mężów Kościoła...

Jest to imię łacińskie, gentilicium (imię rodowe) jednego z rodów rzymskich pochodzenia punickiego. Jego nazwa etymologicznie wiąże się z semickim słowem alva 'niesprawiedliwość'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Alveus, Alveius, fr. Auvieu. Alweusz (Auvieu). Pochodził podobno z Owernii. Od biskupa Le Mans,...

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen rzymskie Amabilis (tak dla kobiety, jak i mężczyzny) o znaczeniu 'godny kochania, miły'. Często spotykamy je w inskrypcjach starochrześcijańskich. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Amabilis, ang. Amabel, Amabella, wł. Amabile. Odnajdujemy pod tym imieniem...

Średniowieczne imię łacińskie powstałe w kręgach zakonnych. Utworzone zostało ze złożenia czasownika amo, are 'kochać' w części pierwszej i rzeczownika Deus 'Bóg' w części drugiej. Imię Amadeus było popularne szczególnie w Sabaudii. Nosił je jako drugie imię Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791), słynny...

Żeńskie dwuczłonowe imię germańskie. Tworzą go elementy: amal- / amel- 'pracowity, niezmordowany' i -berg 'pomoc, obrona'. W Polsce brak poświadczeń tego imienia. Odpowiedniki obcojęz.: łac., niem. Amalberga, Amelberga. Trzy święte, które widnieją w repertoriach pod tym imieniem, reprezentują stosunkowo...

jest to imię żeńskie pochodzenia germańskiego, powstałe jako skrócenie imion dwuczłonowych z pierwszym członem Amal-, takich jak między innymi Amalgunda lub Amalberga. w języku staroniemieckim imię to oznaczało pracowitą gospodynię lub dzielną obrończynię ogniska domowego. W Polsce pojawiło się w XIV...

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie wtórne cognomen utworzone od Amans 'kochający'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Amantius, fr. Amans, wł. Amanzio. W sporej gromadce biskupów tego imienia, znanych ze wczesnośredniowiecznych zapisów, kilku ubogaconych zostało tytułem świętego. Niestety, niewiele...

Wywodzi się od łacińskiego imienia Amandus, genetycznie cognomen, znanego już w czasach republiki. Formalnie jest to tzw. gerundivum (wyrażające pojęcie konieczności) od czasownika amare 'kochać'. Amandus dosłownie to 'ten, który powinien (musi) być kochany'. U Rzymian była też w użyciu żeńska forma...

Imię pochodzenia łacińskiego, włoska forma cognomen od wyrazu pospolitego amarus, amara, amarum 'gorzki, cierpki'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Amarus, wł. Amaro.