Imiona świętych

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen, w którego funkcji użyty został wyraz pospolity oriens, orientis 'wschodzące słońce, kraje Wschodu'. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Orientius, Orentius, Orens, ang. Orentius, Orens, fr. Orence, wł. Orenzio. W martyrologiach imię spotykamy trzykrotnie....

Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen powstałe na bazie wyrazu pospolitego auricula 'uszka'. Określeniem auricularius nazywano w Rzymie tajnego radcę (auricularius a secreto). Odpowiedniki obcojęz.: łac., ang., niem. Oriculus, fr. Oricol, wł. Oricolo. Orikul oraz jego siostry Orikula i...

Imię żeńskie o niejasnej etymologii, najprawdopodobniej pochodzenia germańskiego, złożone z członów: ort- 'ostry, cięty, srogi' i -ling. Mogłoby też pochodzić od germańskiej nazwy rodu, złożonej z pierwszego członu imienia Or plus końcówka ing (por. nazwę Karolingów) lub ze złożenia -t- / -d 'majątek...

Imię pochodzenia germańskiego, oboczna forma imienia Roland. Złożone jest z członów: hrot (hrod, rod) 'sława, chwała, cześć' i -land 'kraj, ziemia'. Nie można też wykluczyć, że drugim członem jest -nand (goc. nantjan) 'odważny, mężny'. W Polsce dawniej nie używane, choć znane było z przekładu poematu...

To imię pochodzenia grecko-łacińskiego, cognomen, którego podstawę stanowi greckie imię Oróntas od nazwy rzeki w Syrii Orónt-s, wywodzącej się z języka perskiego. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Orontius, wł. Oronzio, Oronzo. O dwóch męczennikach tego imienia wspomnimy pod hasłami Sekundus i Oroncjusz...

Imię pochodzenia germańskiego (w formie zlatynizowanej), złożone z członków: ort- 'ostry, cięty, srogi' i -har 'wojsko'. W Polsce imię nie było używane. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Ortarius, fr. Ortaire. Ortariusz, opat z Landelles. W tym normandzkim klasztorze był najpierw mnichem, potem jego przełożonym....

Imię to może mieć dwojaką etymologię. W stosunku do przedstawianej niżej sylwetki Osanny z Jouarre należy przyjmować celtyckie pochodzenie imienia. Wtedy należałoby je rozumieć jako spieszczenie imienia Oss 'jeleń, daniel, sarna'. Zatem Ossana (Osana) to 'sarenka, łania'. Natomiast w przypadku Osanny...

To dwie formy tego samego imienia germańskiego, pierwotnie złożonego z ans- 'bóg' (zob. ANZELM) i g-r (g-r) 'włócznia'. Zatem Ansgar można rozumieć jako '(posiadający) włócznię Ansa' (Ansowie, czyli Asowie, w mitologii germańskiej to bogowie z rodu Odyna, zwani Filarami świata). Ans zmieniło się regularnie...

Imię dwuczłonowe pochodzenia germańskiego (anglosaskiego). Pierwszym członem jest os- / ans- 'bóg As', a drugim -mund / -munt 'ochrona, obrona'. W Polsce imię poświadczone raz jeden w formie łacińskiej Osmundus. Odpowiedniki obcojęz.: łac. Osmundus, ang. Osmond, Osmund, fr. Osmond, Osmer, niem. Osmund,...